«ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί)

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Η (σχεδόν) ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ !!!

Διαβάστε τα βασικά σημεία των νέων (μετά ΔΝΤ) αντι-ρυθμίσεων, που καταργούν στην ουσία κάθε έννοια εργατικών δικαιωμάτων ... Και όλα αυτά από το "σοσιαλιστικό" κόμμα της χώρας. Λοιπόν, "Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο" (από τραγούδι του Δ.Σαββόπουλου)Καταστρέφεται το δίχτυ ασφαλείας

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ Share
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΕΪΤΑΝΙΔΗ

seitanid@gmail.com

Το «κουτί της Πανδώρας» στις εργασιακές σχέσεις άνοιξε και τα δεινά του μνημονίου απέκτησαν υπόσταση μέσω ενός σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος, η ανάγνωση του οποίου προκάλεσε σοκ και δέος στο κόσμο της εργασίας.
Στον αρχαίο μύθο μόνο η ελπίδα έμεινε μέσα στο άθραυστο μεγάλο πιθάρι και δεν πέταξε έξω. Στην Ελλάδα του 2010 ο μύθος επαναλαμβάνεται ως πραγματικότητα: η ελπίδα για μια αγορά εργασίας που θα προστατεύει τους αδύνατους και θα δίνει μια δεύτερη ευκαιρία σε όλους, δείχνει να μένει βαθιά στο πάτο του πιθαριού.
Αγορά-λάστιχο

Η έκταση της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, με την απελευθέρωση των απολύσεων και τη μείωση κατά 50% των αποζημιώσεων απόλυσης, είναι τόσο μεγάλη, που ξάφνιασε τους πάντες. Η ελληνική αγορά εργασίας γίνεται πλέον από τις πιο ευέλικτες στην ΕΕ, χωρίς όμως να υπάρχει το ανάλογο δίχτυ προστασίας. Η συνταγή ΔΝΤ οδηγεί σε μια αγορά εργασίας – λάστιχο, που ευνοεί τις επιχειρήσεις (οι μισθοί των νέων σε ηλικία εργαζομένων προσγειώνονται με τη μέθοδο της μαθητείας στα επίπεδα των 517 ευρώ… μικτά). Στη Ρουμανία και την Ουγγαρία όπου εφαρμόστηκαν ανάλογα μοντέλα φιλελευθεροποίησης οι εργαζόμενοι άνω των 50 οδηγήθηκαν εκτός αγοράς εργασίας και αντικαταστάθηκαν από νεότερο και φτηνότερο προσωπικό. Θεωρητικά, πάντως, με το μοντέλο αυτό οι επιχειρήσεις μπορούν να ανανεώσουν γρήγορα το προσωπικό τους και να αυξήσουν την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητά και τελικώς τις πωλήσεις τους.

Σημαντικό δώρο

Παρά τις αντιδράσεις από εργοδοτικούς φορείς («η εργοδοτική κοινότητα δεν ζήτησε και δεν επιχαίρει για το νέο εργασιακό πλαίσιο», δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος), είναι κοινό μυστικό ότι προσφέρεται ένα σημαντικό δώρο στον επιχειρηματικό τομέα, με ανταλλάγματα που μπορεί να αντέξει, όπως το να χρηματοδοτεί ποσοστό από 50% (για ασφαλισμένους ηλικίας 57 έως 60 ετών) ώς 80% (για ασφαλισμένους ηλικίας 60 έως 64 ετών) της αυτασφάλισης των απολυμένων που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη είναι και η μοναδική θετική ρύθμιση του Προεδρικού Διατάγματος.

Στρεβλή ευελιξία

Η μεταφορά του σκανδιναβικού μοντέλου στην ελληνική πραγματικότητα γίνεται στρεβλά. Στη Δανία οι απολύσεις είναι εύκολες και φτηνές, αλλά ο απολυμένος λαμβάνει επίδομα ανεργίας ίσο με το 100% του μισθού του, ενώ το κράτος αναλαμβάνει να βρει εργασία σε όλους, κάτι που συνήθως γίνεται πριν περάσει διάστημα ενός έτους.

«Οι αλλαγές είναι μονομερείς σε βάρος των εργαζομένων, αν και η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης απαιτεί το συνδυασμό ευελιξίας και ασφάλειας στην αγορά εργασίας. Ξεχάσαμε την ασφάλεια και μείναμε με την ευελιξία», παρατηρεί στον «ΑτΚ» ο ομότιμος καθηγητής Νομικής ΑΠΘ και πρόεδρος της Εταιρίας Δικαίου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Ιωάννης Κουκιάδης. «Τα μέτρα θα έπρεπε να συνοδεύονται με τη διασφάλιση όσων απολύονται, με τέτοιο τρόπο ώστε να επανέρχονται γρήγορα στην αγορά εργασίας και όχι να εγκαταλείπονται στην τύχη τους, όπως συμβαίνει σήμερα», προσθέτει ο ίδιος.

Το δυστύχημα είναι ότι οι αλλαγές δε σταματούν εδώ. Ακολουθεί η μείωση της αποζημίωσης για την υπερωριακή εργασία. Η τελευταία αλλαγή είναι και η «φαρμακερή», καθώς ένας εργοδότης μπορεί να εντατικοποιεί την εργασία εύκολα και φτηνά.

Η μεγαλύτερη αδικία του Προεδρικού Διατάγματος είναι ότι δεν επιφέρει αλλαγές στον τρόπο αποζημίωσης των εργατοτεχνιτών, οι οποίες παραμένουν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Κυμαίνονται από 5 ημερομίσθια, για προϋπηρεσία ώς ένα χρόνο, μέχρι 165 ημερομίσθια, για προϋπηρεσία άνω των 30 ετών. Ωστόσο, το μνημόνιο μιλά για εξίσωση των αποζημιώσεων εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων...

Τελικώς, στην Ελλάδα θα ισχύει ένα πλαίσιο απολύσεων «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα των επιχειρήσεων. Στην υπόλοιπη Ευρώπη οι αποζημιώσεις είναι μεν μικρές (ως ανύπαρκτες), αλλά η απόλυση απαιτεί αιτιολόγηση. Στην Ελλάδα οι απολύσεις ήταν και είναι ελεύθερες (το λεγόμενο διευθυντικό δικαίωμα), αλλά οι υψηλές αποζημιώσεις λειτουργούσαν ως αντικίνητρο. Αυτόπ το ελάχιστο δίχτυ προστασίας, που άρχισε να υφαίνεται τη δεκαετία του ’20, διαλύεται υπό το βάρος της δημοσιονομικής κρίσης.