ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

gxatzi@gmail.com

Απομεσήμερο της περασμένης Πέμπτης, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με τη συνήθεια των ανθρώπων που διεκπεραιώνουν απρόθυμα ένα βαρύ καθήκον, εγκατέλειπαν τη Βουλή βιαστικοί και συνοφρυωμένοι. Λίγες στιγμές νωρίτερα, είχαν ψηφίσει συντεταγμένα και χωρίς παραφωνίες το νομοσχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση και τις εργασιακές σχέσεις που αλλάζουν -όπως αναγνώρισαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία τόσο ο πρωθυπουργός, όσο κι ο υπουργός Εργασίας- με βίαιο τρόπο τη ζωή πολλών ανθρώπων.

Κρίνοντας εκ των υστέρων την τριήμερη διαδικασία, ο χαρακτηρισμός «μητέρα των μαχών» μοιάζει αστείος και ανεξήγητος, δεδομένου ότι οι «πράσινοι» βουλευτές, υπό την επήρεια μιας επίφοβης ρητορικής που διαλαλούσε ότι πιθανή αρνητική ψήφος θα έφερνε τη συντέλεια και την τελεσίδικη καταδίκη της χώρας, υπάκουσαν στα άνωθεν πιεστικά κελεύσματα και συντάχθηκαν μέχρις ενός! Το θέμα, ωστόσο, είναι τι πρόκειται να γίνει από δω και μπρος...

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση, όπως παραδέχονταν όλοι, έχει πάρει σκληρές αποφάσεις, δείχνοντας ένα απρόσμενα σκαιό πρόσωπο που δεν έχει καμία αντιστοιχία με τις προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ, όταν από τα προεκλογικά μπαλκόνια καλλιεργούσε προσδοκίες για μια ζωή με περισσότερη δικαιοσύνη. Το έλλειμμα της δημοκρατικής νομιμοποίησης αυτών των μέτρων είναι τόσο εκκωφαντικό, ώστε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, ένας πολιτικός που έχει εμπράκτως αποδείξει την πίστη του στις κοινές αξίες, είπε δημόσια αυτό που οι περισσότεροι συνομολογούν ιδιωτικώς, ότι δηλαδή υπάρχει άμεση ανάγκη να πάρουν θέση οι πολίτες και να δηλώσουν αν συγκατατίθενται σε αυτήν την ακραία πολιτική.

Το είπε με άλλα λόγια η ανεξάρτητη πλέον βουλευτής Σοφία Σακοράφα, βυθίζοντας πολλούς τέως συντρόφους της στις ενοχές, όταν παρατήρησε εμφατικά: «Αν δεν μπορείς να είσαι σοσιαλιστής μέσα στην κρίση, μέσα δηλαδή στην ιστορική και πολιτική συγκυρία που ωριμάζει τη σκοπιμότητα της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου, τότε δεν μπορείς ποτέ να είσαι σοσιαλιστής, παρά μόνο νεοφιλελεύθερος»!

Τα λόγια της συγκλόνισαν πολλούς βουλευτές, ιδίως τη στιγμή που η παγκόσμια πρωταθλήτρια εξομολογήθηκε με σταθερή φωνή: «Κυρίες και κύριοι βουλευτές, από δω, από την αίθουσα του Κοινοβουλίου, που νομίζω ότι λίγοι έχουμε καταλάβει ότι στη συνείδηση του μέσου Ελληνα αυτό που αποκαλούμε ναό της Δημοκρατίας είναι ναός της διαπλοκής και της συναλλαγής, εκφράζω την αγωνία μου. Πού νομίζουμε ότι θα πάει όλη αυτή η συσσωρευμένη βία που υφίστανται οι πολίτες; Πού νομίζουμε ότι θα εκτονωθεί ο τεράστιος θυμός που γεννά αυτή η αδικία; Πού θα χυθεί όλη αυτή η οργή που παράγει η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια, η παρακμή, η αλαζονεία και το ψέμα; Σε άλλες χώρες αυτές οι στιγμές αποκάλυψης ζέσταναν το αβγό του φιδιού. Η μαμή της Ιστορίας ας είναι αυτήν τη φορά η κοινή πολιτική δράση όσων αντιστεκόμαστε, όλων όσοι υποδεικνύουμε έναν άλλο δρόμο κι ένα άλλο όραμα για τους πολίτες».

Η δέσμευση...

Στελέχη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ακόμη και υπουργοί, της έσφιγγαν μελαγχολικά το χέρι, αναγνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση, εκτός από μέτρα δημοσιονομικού προσανατολισμού, δεν έχει και πολλές περγαμηνές στα ζητήματα υψηλής κοινωνικής προτεραιότητας. Η απαίτηση αυτή, άλλωστε, ήταν κοινός τόπος όσων «πράσινων» βουλευτών ανέβηκαν στο βήμα. Με διαφορετικά λόγια, αλλά με τον ίδιο στόχο, όλοι ζήτησαν από την κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο να βρει τρόπους ώστε να αναπληρωθούν οι απώλειες που υφίστανται οι εργαζόμενοι. Ακόμη και το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, που δε φημίζεται και τόσο για την ανεξαρτησία του, κατάφερε, έστω μέσα από μια αφυδατωμένη διατύπωση, να σημειώσει την υποχρέωση του κράτους να αντισταθμίσει τις περικοπές.

Βλέποντας χωρίς να δυσκολευτεί τη βαριά διάθεση των βουλευτών του, ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, αντικατέστησε την αόριστη υπόσχεση Λοβέρδου για μελλοντική «άμβλυνση των αδικιών» με μια ρητή δέσμευση ότι η κυβέρνηση θα κάνει το χρέος της, «όταν η οικονομία σταθεί και πάλι στα πόδια της». Η μικρή υποχώρηση του κ. Λοβέρδου, που άφησε προς το παρόν το πλεονέκτημα της προσφυγής στην διαιτησία στους εργαζομένους, σε συνδυασμό με κάποιες οριακές αλλαγές, όπως η μείωση του κόστους εξαγοράς πλασματικού χρόνου, έδωσαν στους «πράσινους» βουλευτές, όπως οι ίδιοι έλεγαν, έναν εύσχημο λόγο να ψηφίσουν τα μέτρα.

Στην κρίση τους βαρύνει το συμπέρασμα ότι ίσως η κυβέρνηση «βιάστηκε» να βάλει την υπογραφή της στο Μνημόνιο, ιδίως όταν ο κ. Λοβέρδος, που διεκδίκησε στη συντριπτική πλειοψηφία τους την πατρότητα των ρυθμίσεων, αναγνώρισε ότι προτάσεις όπως αυτή που αφορά την απότομη προσαρμογή στα όρια ηλικίας ήταν αξιώσεις των δανειστών μας. Την ίδια στιγμή, δικαιολογούνταν σκυθρωποί ότι στη δεινή συγκυρία όπου το Δημόσιο εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τρίτους με έκδοση ομολόγων δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια δημοσιονομικής γενναιοδωρίας, ενώ, αποδεχόμενοι χωρίς πολλή διάθεση το προφανές, έλεγαν πως η παλιά αμεριμνησία έχει οριστικά τελειώσει.

Η απουσία...

Αυτό που εντυπωσίασε ήταν η απουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη διαδικασία, ο οποίος, όπως λέχθηκε, καταγγέλλει ρητορικά το Μνημόνιο, αλλά αποφεύγει να μιλά για τα ψιλά γράμματα των δανειακών όρων. Αρνητικά σχόλια όμως δέχτηκε και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος έσπευσε να λάβει διακριτές αποστάσεις, εκτιμώντας ενδεχομένως ότι η συναινετική του στάση δεν είναι και τόσο ωφέλιμη πολιτικά. Το ίδιο έπραξαν και οι περισσότεροι υπουργοί. Η εποχή δεν προσφέρεται για πολιτικές διακινδυνεύσεις…