«ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί)

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Πώς θα αναγνωρίσετε τα χρόνια των σπουδών για την ασφάλιση και τη συνταξιοδότηση

Πώς θα αναγνωρίσετε τα χρόνια των σπουδών για την ασφάλιση και τη συνταξιοδότηση

Σε ένα μόνο ασφαλιστικό ταμείο είναι δυνατή η αναγνώριση του χρόνου σπουδών για τη συμπλήρωση των απαιτούμενων ετών ασφάλισης και τη συνταξιοδότηση. Όπως επισημαίνει με εγκύκλιό του το ΙΚΑ – ΕΤΑΜ, αν κάποιος έχει ασφάλιση σε περισσότερους από ένα οργανισμούς κύριας ασφάλισης για τον κλάδο σύνταξης, μπορεί να αναγνωρίσει το χρόνο σπουδών σε ένα μόνο οργανισμό και όχι τμήμα του χρόνου σπουδών σε κάθε οργανισμό. Παράλληλα, το ανώτατο όριο του αναγνωριζόμενου χρόνου σπουδών θα είναι ίσο με τα κατά το χρόνο αποφοίτησης επίσημα ακέραια χρόνια σπουδών κάθε σχολής.

Αν η αποφοίτηση είναι στον προβλεπόμενο χρόνο σπουδών και η αναγραφόμενη ημερομηνία πτυχίου είναι προγενέστερη από τη λήξη του σπουδαστικού έτους, ο αναγνωριζόμενος χρόνος θα είναι όσα και τα επίσημα ακέραια χρόνια σπουδών. Για παράδειγμα, ασφαλισμένος, εγγράφηκε στη Νομική Σχολή τον Οκτώβριο του 1985 και η αναγραφόμενη ημερομηνία στο πτυχίο του είναι η 25η Ιουλίου του 1989 ο χρόνος που θα αναγνωρίσει είναι 4 έτη (δηλ. 1.200 ημέρες και όχι 1.150 ημέρες που αντιστοιχούν στο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία εγγραφής έως την ημερομηνία αποφοίτησης) δηλ. όσα είναι τα επίσημα ακέραια χρόνια σπουδών.

Στην περίπτωση που κάποιος κατέχει περισσότερα του ενός πτυχία ανώτερης ή ανώτατης σχολής (π.χ. ΤΕΙ & ΑΕΙ) δικαιούται να αναγνωρίσει το χρόνο σπουδών του από τη μία μόνο σχολή την οποία επιλέγει ο ίδιος, χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα να αναγνωρίσει μέρος του χρόνου σπουδών του από την κάθε σχολή από την οποία αποφοίτησε.

Από τα έτη ασφάλισης που συνολικά μπορεί να αναγνωρίζονται με πλασματικά χρόνια για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος από 1/1/2011 και μετά (δηλαδή 4 χρόνια για το 2011, 5 χρόνια για το 2012 και έως 7 από 1/1/2014 και μετά), θα αφαιρείται κάθε άλλος χρόνος, πραγματικός ή πλασματικός, που τυχόν έχει αναγνωρισθεί ή αναγνωρίζεται με βάση άλλες διατάξεις ή αποφάσεις των ταμείων, εφόσον ο χρόνος αυτός δεν αφορούσε υποχρεωτική υπαγωγή στην ασφάλιση και έχει αναγνωριστεί ύστερα από αίτηση του ενδιαφερόμενου.

Για να συνυπολογισθεί και να αξιοποιηθεί συνταξιοδοτικά ο χρόνος των σπουδών από τον ασφαλισμένο θα πρέπει να έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 3.600 ημέρες ή 12 έτη πραγματικής ή και προαιρετικής ασφάλισης. Η αίτηση μπορεί να υποβληθεί οποτεδήποτε και το ποσό που καταβάλλεται υπολογίζεται με ποσοστό 20% για την κύρια σύνταξη και 6% για την επικουρική (πλην ΕΤΕΑΜ) επί του 25πλασίου του ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη, όπως ισχύει κάθε φορά κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης αναγνώρισης. Για παράδειγμα, το ποσό για την κύρια σύνταξη από την 1/7/2011 είναι 167,85 ευρώ (ή 8.056,80 ευρώ για 4 έτη) και για την επικουρική 50,35 ευρώ (ή 2.416,80 ευρώ για 4 έτη).

Πηγή: Ημερησία, 17.10.2011

EγκΙΚΑ/Α31/273/28/14.10.2011

Η πρώτη προσφυγή κατά του έκτακτου ειδικού τέλους ("Χαράτσι ακινήτων") μέσω της ΔΕΗ

Η πρώτη προσφυγή κατά του έκτακτου ειδικού τέλους μέσω της ΔΕΗ

Η πρώτη προσφυγή κατά του έκτακτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών που θα εισπραχθεί μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και είναι από το σωματείο «Έλληνες Φορολογούμενοι» και την Ανώνυμη Εταιρεία «Eurocapital».

Στην προσφυγή τους υποστηρίζουν ότι η επιβολή του νέου τέλους, που στην ουσία πρόκειται για νέο φόρο, αντίκειται σε μία πλειάδα διατάξεων του Συντάγματος, αλλά και σε διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Ειδικότερα, επισημαίνουν ότι η επιβολή του νέου φόρου είναι αντισυνταγματική (αντίθετη στα άρθρα 1 και 26 του Συντάγματος), αλλά και αντίθετη στη νομολογία (παλαιότερες αποφάσεις) του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου και του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Είναι, κατά την άποψή τους, αντισυνταγματική, διότι, μεταξύ των άλλων, η είσπραξη του επίμαχου φόρου ανατίθεται στη ΔΕΗ (υπολογισμός και είσπραξη τέλους ακινήτων, βεβαίωση παράβασης για μη πληρωμή και επιβολή διοικητικών κυρώσεων σε ιδιώτες), ενώ αυτό μπορεί να γίνει μόνο από όργανα της εκτελεστικής εξουσίας.

Παράλληλα, όμως η άσκηση δημόσιας εξουσίας από ιδιώτες, όπως είναι η ΔΕΗ στην προκειμένη περίπτωση, «νοθεύει και τη γενική αρχή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος», προσθέτουν στην προσφυγή.

Επίσης, παραβιάζεται η αρχή της νομιμότητας του φόρου (άρθρο 78 του Συντάγματος), καθώς η χρήση της μεθόδου υπολογισμού που ακολουθεί η ΔΕΗ, συνιστά σιωπηρή αλλά ξεκάθαρη εξουσιοδότηση προς νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (δηλαδή την ΔΕΗ) να καθορίσει το αντικείμενο του φόρου, το οποίο παρέλειψε να προσδιορίσει με επάρκεια ο ίδιος ο νόμος.

Κατά συνέπεια, το ειδικό τέλος ακινήτου αποτελεί φόρο περιουσίας, κατά το άρθρο 78 παράγραφος 1 του Συντάγματος, όπως άλλωστε ρητώς αποδέχεται και η αιτιολογική έκθεση του σχετικού τότε νομοσχεδίου και σήμερα νόμου 4021/2011, αναφέρεται στην προσφυγή.

Ακόμη, παραβιάζεται η αρχή της φοροδοτικής ικανότητας του κάθε φορολογούμενου πολίτη (άρθρα 4 και 25 του Συντάγματος), καθώς η φορολογική υποχρέωση πρέπει να είναι ανάλογη της φοροδοτικής ικανότητας του κάθε πολίτη. Κι αυτό διότι «επιβάλει αδιακρίτως τον ίδιο φόρο (τέλος ακινήτων) σε όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων (δομημένων επιφανειών), με μόνα κριτήρια την τιμή ζώνης και την παλαιότητα του ηλεκτροδοτούμενου ακινήτου, χωρίς να συνυπολογίσει και το πραγματικό ετήσιο εισόδημα του καθενός ιδιοκτήτη ακινήτου, το οποίο κατά κοινή πείρα είναι ουσιωδώς διαφορετικό».

Το γεγονός, συνεχίζει το προσφεύγον σωματείο, ότι «δύο φορολογούμενοι ιδιοκτήτες ακινήτων έχουν ένα ακίνητο της ίδιας αντικειμενικής αξίας και παλαιότητας με το ίδιο εμβαδόν τετραγωνικών μέτρων δεν σημαίνει, άνευ ετέρου, ότι έχουν και την ίδια οικονομική δυνατότητα να καταβάλλουν και τον ίδιο ετήσιο φόρο, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι το ακίνητο δεν τους αποφέρει εισόδημα».

Σύμφωνα τους προσφεύγοντες στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο παραβιάζεται και η αρχή της απαγόρευσης της διπλής φορολογίας. Συγκεκριμένα, σημειώνουν ότι «η διπλή φορολόγηση μέσα στο ίδιο έτος ή η πολλαπλή φορολόγηση αντίκειται και στο άρθρο 17 του Συντάγματός μας, αλλά και στο Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ που προστατεύουν την ιδιοκτησία και τα εν γένει περιουσιακά δικαιώματα του ατόμου, δεδομένου ότι αυτή η πολλαπλή φορολόγηση του ιδιοκτήτη ακινήτου είναι υπερβολική και δυσανάλογη με τον επιδιωκόμενο νόμιμο σκοπό, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας, καθώς το υπερφορολογηθέν ακίνητο πολλές φορές δεν παράγει κανένα εισόδημα για τον ιδιοκτήτη του».

Υποστηρίζεται επίσης ότι με την επιβολή του νέου τέλους επέρχεται και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που προστατεύεται από το άρθρο 2 του Συντάγματος. Και αυτό γιατί το νέο τέλος:

1) Υποβαθμίζει τον φορολογούμενο ιδιοκτήτη, ακόμη και τον άνεργο και τον οικονομικά ασθενέστερο, σε αντικείμενο επίτευξης «εκτάκτων» δημοσιονομικών στόχων για τη μείωση ελλειμμάτων.

2) Η διακοπή της ηλεκτροδότησης σε άτομα που αδυνατούν να καταβάλλουν τον φόρο τους οδηγεί σε έσχατη εξαθλίωση και θέτει σε κίνδυνο την υγεία και την επιβίωσή τους.

3) Ασκεί ένα είδος ψυχολογικής βίας και απειλής σε οικονομικά ασθενέστερα άτομα, τέτοια που δεν συνάδει με τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα του Συντάγματός μας και τις δημοκρατικές παραδόσεις της χώρας μας.

Επίσης χαρακτηρίζεται παράνομη η υπουργική απόφαση για τον πρόσθετο λόγο ότι αυθαίρετα η Πολιτεία με νομοθετική ρύθμιση ακυρώνει μονομερώς τις συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου που έχουν υπογραφεί οι καταναλωτές με τη ΔΕΗ για την παροχή ηλεκτροδότησης. Έτσι, σύμφωνα με το σωματείο παραβιάζεται και η ΕΣΔΑ, η οποία προστατεύει την ιδιοκτησία, αλλά επιπρόσθετα υπογραμμίζεται ότι «το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη και απαράγραπτα δικαιώματα του ανθρώπου και προστατεύεται και από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Συγκεκριμένα, το άρθρο 17 της Οικουμενικής Διακήρυξης ορίζει: «Κάθε άτομο μόνο του, ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του».

Τέλος, υπογραμμίζουν ότι το τέλος προσβάλλει τον πυρήνα του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ιδιοκτησίας, καθώς «η ενδεχόμενη αδυναμία καταβολής του φόρου από κάποιον ιδιοκτήτη οδηγεί σε de facto δήμευση και στέρηση της ατομικής ιδιοκτησίας του γιατί τον οδηγεί στον εξαναγκασμό πώλησης ή αξιοποίησης ιδιοκτησίας παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη».

Με άλλα λόγια, καταλήγει το Σωματείο, η επιβολή του νέου τέλους «εμποδίζει τον ιδιοκτήτη από το να ασκεί το συνταγματικό δικαίωμα του για ιδιοκτησία, όπως αυτός θέλει».

Πηγή: H Καθημερινή, 23.10.2011

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Απαγόρευση πλειστηριασμού πρώτης κατοικίας

ΜΠρΘεσ 21248/2011 [Απαγόρευση πλειστηριασμού πρώτης κατοικίας του οφειλέτη]

Πρόεδρος: Φ. Λιάρα, Πρωτοδίκης


Ν 3869/2010 για τη ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων. Προς το σκοπό προστασίας της κύριας κατοικίας μπορεί να εξαιρεθεί από τη διαδικασία ρευστοποίησης της περιουσίας του οφειλέτη που υπέβαλε αίτηση ρύθμισης των χρεών του, το ακίνητο που χρησιμεύει ως κύρια κατοικία. Μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 2011 απαγορεύεται ο πλειστηριασμός ακινήτου που χρησιμεύει ως πρώτη κατοικία, ακόμη και όταν επισπεύδεται σε βάρος φυσικού προσώπου που δεν στερείται πτωχευτικής ικανότητας, ήτοι δεν εμπίπτει στις ρυθμίσεις του Ν 3869/2010 .

Διατάξεις: άρθρα 933, 934, 938 ΚΠολΔ, 46 [παρ. 2] Ν 3986/2011 , 9 [παρ. 2] Ν 3869/2010

[...] ....

Ο Ν 3869/2010 (ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων και άλλες διατάξεις), προέβλεψε τη δυνατότητα των φυσικών προσώπων που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει χωρίς δόλο σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους, για τη ρύθμιση τούτων και την απαλλαγή, ακολουθώντας τη διαδικασία που σχετικώς ορίζεται. Δυνάμει μάλιστα του άρθρου 9 παρ. 2 του ιδίου νόμου, προς το σκοπό προστασίας της κύριας κατοικίας μπορεί να εξαιρεθεί από τη διαδικασία ρευστοποίησης της περιουσίας του οφειλέτη που υπέβαλε αίτηση ρύθμισης των χρεών του το ακίνητο που χρησιμεύει ως κύρια κατοικία, ενώ κατά το άρθρο 19, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του δυνάμει του άρθρου 46 του Ν 3986/2011 (ΦΕΚ Α’ 152/1.7.2011 - Μέτρα εφαρμογής μεσοπρόθεσμου πλαισίου) «Από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου (ήτοι από την 3.8.2010) και μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2011 απαγορεύεται ο πλειστηριασμός του ακινήτου της παρ. 2 του άρθρου 9». Τέλος, δυνάμει της παρ. 2 του ως άνω άρθρου 46 του Ν 3986/2011 στο τέλος της παρ. 1 του άρθρου 19 του Ν 3869/2010 , προστέθηκε το ακόλουθο εδάφιο: «Η διάταξη εφαρμόζεται για κάθε φυσικό πρόσωπο ανεξαρτήτως αν στερείται πτωχευτικής ικανότητας». Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται ότι πλέον και έως την 31.12.2011 απαγορεύεται ο πλειστηριασμός ακινήτου που χρησιμεύει ως πρώτη κατοικία, κατά τα οριζόμενα από το άρθρο 9, παρ. 2 του Ν 3869/2010 , ακόμη και όταν τούτος (πλειστηριασμός) επισπεύδεται σε βάρος φυσικού προσώπου που δεν στερείται πτωχευτικής ικανότητας, ήτοι δεν εμπίπτει στις ρυθμίσεις του προαναφερόμενου Ν 3869/2010 .

Από όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν και τα όσα ανέπτυξαν προφορικά οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους και διέλαβαν στα σημειώματά τους πιθανολογήθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Με επίσπευση του καθ’ ου και δυνάμει της με αριθμό 20141/30.9.2010 δήλωσης επίσπευσης πλειστηριασμού της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χ.Φ. και της με αριθμό 1322/27.7.2011 Β΄ επαναληπτικής περίληψης συνεχίσεως δημόσιου αναγκαστικού πλειστηριασμού ακίνητης περιουσίας του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Α.Σ. εκτίθεται σε δημόσιο αναγκαστικό πλειστηριασμό την 27η Ιουλίου 2011 η περιγραφόμενη σε αυτές (δήλωση επισπεύσεως και περίληψη) ακίνητη περιουσία του αιτούντος για την ικανοποίηση απαιτήσεως του καθ’ ου ύψους 33.105,60 ευρώ, απορρέουσα από τη με αριθμό 22225/2009 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου (τακτική διαδικασία).

Ο αιτών άσκησε νομίμως και εμπροθέσμως τη με αριθμό καταθέσεως 28970/12.7.2011 ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ, δικάσιμος της οποίας ορίσθηκε η 13.2.2013, ενώ ταυτόχρονα με την ως άνω ανακοπή άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναστολής, σύμφωνα με την προμνησθείσα διάταξη του άρθρου 938 ΚΠολΔ, αιτούμενος την αναστολή του πλειστηριασμού που επισπεύδεται σε βάρος της περιουσίας του από την καθ’ ης. Με τον πρώτο λόγο της ανακοπής του, κατ’ ορθήν εκτίμηση του περιεχομένου του, ισχυρίζεται ο ανακόπτων ότι ακύρως επισπεύδεται πλειστηριασμός σε βάρος της ακίνητης περιουσίας του, δεδομένου ότι η εν λόγω επίσπευση αφορά την ευρισκόμενη στο Παλαιόκαστρο Θεσσαλονίκης, επί της οδού ... αρ. ... κατοικία-μεζονέτα, η οποία αποτελεί την κύρια κατοικία αυτού και της οικογενείας του, ενώ απαγορεύονται οι πλειστηριασμοί ακινήτων που αποτελούν κύρια κατοικία.

Ο ανωτέρω λόγος ανακοπής ενόψει του ότι όπως πιθανολογήθηκε από το σύνολο του ως άνω αποδεικτικού υλικού, το κατασχεθέν ακίνητο αποτελεί την κύρια κατοικία του αιτούντος και της οικογενείας του, πιθανολογείται ότι θα ευδοκιμήσει κατά την εκδίκαση της σχετικής ανακοπής, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στην αμέσως προηγηθείσα νομική σκέψη. Ως εκ τούτου, δεδομένου και του ότι κατά την κρίση του Δικαστηρίου ο αιτών θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη αν συνεχισθεί η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη και να ανασταλεί η εκτέλεση που επισπεύδεται σε βάρος του αιτούντος με τις ως άνω πράξεις. Η εν λόγω δε αναστολή πρέπει να χορηγηθεί έως την 31.12.2011, δοθέντος ότι ο λόγος της ανακοπής στηρίζεται στην ανωτέρω νομοθετική ρύθμιση, η οποία ορίζει ότι αναστέλλονται οι πλειστηριασμοί έως και 31.12.2011, ανεξαρτήτως του ότι η ανακοπή έχει προσδιορισθεί να συζητηθεί την 13.2.2013, καθόσον σε αντίθετη περίπτωση θα υπήρχε ανεπίτρεπτη υπέρβαση του χρονικού ορίου που θέτει η ανωτέρω διάταξη του Ν 3869/2010 (πρβλ. ΜΠρΛαρ 3241/2009, Δημοσίευση Νόμος και παρατηρήσεις Π. Αρβανιτάκη, κάτωθι της ΜΠρΚω 440/2010, ΕΠολΔ 2010,228). Τέλος, ο αιτών πρέπει να καταδικασθεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του καθ’ ου αίτηση, σύμφωνα με το άρθρο 178 παρ. 3 του Κώδικα Δικηγόρων. [...]

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Ηθική αυτουργία ΔΙΚΑΣΤΗ !!! σε απόπειρα ΑΠΑΤΗς ιδιαίτερα μεγάλης αξίας βάρος των οικονομικών συμφερόντων των ΕΕ.

Σύμφωνα με απόφαση την παρουσιαζόμενη απόφαση Αρείου Πάγου ....903/2009 ΑΠ (ΠΟΙΝ) ( 506932)(Α΄ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ)
Απάτη. Ηθική αυτουργία σε απόπειρα απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και σε
απόπειρα απάτης σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των ΕΕ. Πραγματικά
περιστατικά. Ο κατηγορούμενος - Δικαστής προκάλεσε την απόφαση στον αδελφό
του να εμφανίσει ο τελευταίος τον εαυτό του ως γεωργό στρεμμάτων κάποιας
έκτασης και να λάβει την αντίστοιχη επιδότηση από την ΕΟΚ, κρυπτόμενος από
πίσω ο ίδιος (ο Δικαστής).....
αναίρεση.


Αριθμός 903/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ` Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου,
Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Ανδρέα
Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2008, με
την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί
κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει
την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, κατοίκου ...., που
παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του .............., περί αναιρέσεως
της 2/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λαμίας.

Το Πενταμελές Εφετείο Λαμίας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα
λεπτομερώς αναφέρονται σ` αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την
αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4.3.2008 αίτησή του
αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 505/2008.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα
σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η
προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά την διάταξη του άρθρου 46 παράγραφος 1 εδ. α` ΠΚ, με την ποινή του
αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να
εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε............

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93
παράγραφος 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ απαιτούμενη ειδική και
εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από
το άρθρο 510 παράγραφος 1 στοιχ. Δ` ΚΠονΔ, όταν αναφέρονται σ` αυτήν, με
πληρότητα σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά
περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου .....

Στην προκειμένη περίπτωση, το Πενταμελές Εφετείο Λαμίας, που δίκασε σε
δεύτερο βαθμό, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ` αριθ. 2/2008 απόφασή
του, με συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, που παραδεκτώς συμπληρώνουν την
αιτιολογία της, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχθηκε ότι
από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ` είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα
ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Κατά το έτος 1997, ο Φ1, οικονομολόγος,
οργανωτής επιχειρήσεων, εκτιμητής ακινήτων, σύμβουλος επιχειρήσεων και
επενδύσεων και δικηγόρος που ησχολείτο, όμως, και με γεωργικές εργασίες,
γεωργός, ο Φ2 σύμβουλος επιχειρήσεων και ο ήδη εκκαλών, κατηγορούμενος Χ1,
δικαστικός λειτουργός (εφέτης διοικητικών Δικαστηρίων) αποφάσισαν να
εκμεταλλευτούν μία εδαφική έκταση 555 στρεμμάτων, που βρισκόταν στη θέση
"....." της κτηματικής περιφέρειας της Κοινότητας ..... υπό τη μορφή μιάς -
υπό ίδρυση τότε - ανώνυμης εταιρείας, στην οποία αυτοί θα συμμετείχαν, ως
εταίροι.

Επειδή, όμως, ο κατηγορούμενος Χ1 τότε είχε την ιδιότητα του Δικαστή
και δη του Εφέτη Διοικητικών Δικαστηρίων (ήδη με το Π.Δ/γμα της 10ης
Ιανουαρίου 2002 είχε τεθεί σε προσωρινή αργία) αποφάσισαν να μη συμμετέχει,
τυπικώς, αυτός (Χ1) στην ως άνω ανώνυμη εταιρία, αλλά ο αδελφός του Χ2,
συνταξιούχος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και κτηματίας. Προς τούτο,
μέσω της εταιρίας .. ...... ... ..... ..... .... ήλθαν σε διαπραγματεύσεις
αγοράς της ως άνω εδαφικής έκτασης από τους κυρίους, νομείς και κατόχους
αυτής ...., ...., ...., .... και .... (βλ. στη δικογραφία την από 30.4.1997
κατ` άρθρο 72 του ν. 998/1979 έγγραφη δήλωση του Φ1, ως πληρεξουσίου
δικηγόρου των ανωτέρω φερομένων κυρίων της εκτάσεως αυτής προς το Δασαρχείο
...) στη συνέχεια δε, δυνάμει του με αριθμό ..... προσυμφώνου συμβολαίου του
Συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Παπαθέου, οι αυτοί ανωτέρω αναφερόμενοι Φ1,
Φ2 και Χ1, τυπικώς φερόμενος ο τελευταίος ως πληρεξούσιος του αδελφού του Χ2
, αλλά στην ουσία παριστάμενος ο ίδιος ως εταίρος της υπό ίδρυση ..,
προσυμφώνησαν την αγορά της εδαφικής αυτής έκτασης από τους κυρίους τους....,
..., ...., .... και ....., επ` ονόματι και για λογαριασμό της αγοράστριας,
ήτοι της εταιρίας ........ ........-............. - ........ ., της
οποίας μέτοχοι θα ήσαν ο Φ1, ο Φ2 και ο Χ2 (ο τελευταίος τυπικώς, ενώ στην
πραγματικότητα στη θέση του τελευταίου ουσιαστικός μέτοχος, θα ήταν ο Χ1). Με
το ίδιο προσύμφωνο συμβόλαιο, oι εν λόγω πωλητές της ως άνω εδαφικής έκτασης
έδιδαν στους προσυμφωνούντες μετόχους και εκπροσώπους της - υπό ίδρυση, τότε,
όπως προαναφέρθηκε - αγοράστριας την εντολή και πληρεξουσιότητα να
μεταβιβάσουν με οριστικό συμβόλαιο στην ως άνω εταιρία την έκταση αυτή. Μετά
ταύτα, σύμφωνα με τα όσα είχαν ως άνω προφορικώς συμφωνήσει οι Χ1
(υποκρυπτόμένος από τον αδελφό του Χ2 και με τη συναίνεση του τελευταίου), Φ2
και Φ1, με το με αριθμό .....συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου
Ιωάννη Παπαθέου, το οποίο υποβλήθηκε στη Νομαρχία Αθηνών - Διεύθυνση Α.Ε. -
με τη με αριθμό .... αίτηση μαζί με όλα τα απαραίτητα κατά το νόμο
δικαιολογητικά έγγραφα για έγκριση και δημοσίευση στο ΦΕΚ σε συνδυασμό και με
τη με αριθμό .... πράξη διορθώσεως του καταστατικού της αυτής εταιρίας του
αυτού ως άνω συμβολαιογράφου Παπαθέου, ίδρυσαν την εταιρία με την επωνυμία
"........ .............. ........... ........ ......... ........ .........
......" και έδρα την Αθήνα, μετοχικό κεφάλαιο 35.000.000 δρχ. διαιρούμενο σε
1755 μετοχές αξίας 20.000 εκάστης, με μετόχους τον Φ2, και 585 μετοχές, που
αντιπροσώπευαν κεφάλαια δρχ., τον Χ2 που κατείχε 585 μετοχές, που
αντιπροσώπευαν κεφάλαιο 11.700.000 δρχ. και τον εγκαλούντα Φ1, που κατείχε
τις υπόλοιπες 585 μετοχές. Στη συνέχεια, μετά την καταβολή του συμφωνηθέντος
(εκ δραχμών 35.000.000) τιμήματος αγοράς της ανωτέρω έκτασης, δυνάμει του με
αριθμό .... οριστικού συμβολαίου του αυτού αμέσως ανωτέρω Συμβολαιογράφου
Αθηνών, οι Χ2, Φ1 και Χ1 (δηλ. ο ήδη εκκαλών) ενεργούντες ως πληρεξούσιοι των
...., ...., ...., ...., και ....., ως πωλητών της ως άνω εδαφικής έκτασης, σε
εκτέλεση του ανωτέρω ..... προσυμφώνου πωλήσεως του αυτού συμβολαιογράφου
Αθηνών πώλησαν και μεταβίβασαν στην ανωτέρω ανώνυμη εταιρεία ......
..........-............ - ....... ......... .......... ............. .....
(κατωτέρω ονομαζόμενης, χάριν συντομίας, πλέον, ως .........) εκπροσωπηθείσα
από τον Χ2, Φ2, Φ1 την ως άνω εδαφική έκταση των 555 στρεμμάτων. Μετά τη
σύναψη του ως άνω οριστικού συμβολαίου αγοράς, δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ
996/11.2.2000 και στο ΦΕΚ 2867 τ. Ανωνύμων εταιριών και εταιριών
Περιορισμένης Ευθύνης, της 24.4.2000, ανακοίνωση καταχώρησης στο Μητρώο
Ανωνύμων εταιριών των στοιχείων της αυτής, ως άνω, Ανώνυμης εταιρίας .......
Πριν από την ως άνω καταχώρηση των στοιχείων της τελευταίας στο ΦΕΚ με το με
αριθμό 1/2000 πρακτικό της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της ορίσθηκαν ως
μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου της αυτής εταιρίας οι Χ2, Φ2 και Φ1, ενώ
με το με αριθμό 1/3.3.2000 πρακτικό του Διοικητικού Συμβουλίου της ορίσθηκαν
ως μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της για το χρονικό διάστημα έως 30.6.2002,
οι Φ1, ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της, ο Φ2, ως Αντιπρόεδρος του
Διοικητικού Συμβουλίου της και ο Χ2, ως Διευθύνων Σύμβουλος περαιτέρω δε
ορίσθηκε ως εκπρόσωπος της εν λόγω εταιρίας ενώπιον των δημοσίων αρχών,
τραπεζών, πιστωτικών ιδρυμάτων, ΝΠΔΔ και τρίτων ο Διευθύνων Σύμβουλος του
Διοικητικού Συμβουλίου της, Χ2, ο οποίος, περαιτέρω, με εξουσιοδότησή του
θεωρημένη από αστυνομική ή δημοτική αρχή ή με συμβολαιογραφικό έγγραφο
πληρεξουσιότητας θα παρέχει το δικαίωμα εκπροσώπησης της αυτής εταιρίας
ενώπιον των ανωτέρω αρχών είτε στον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου Φ1
είτε στον Αντιπρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου Φ2 είτε σε οποιονδήποτε
άλλον τρίτο αναλόγως των εκάστοτε παρουσιαζομένων αναγκών και θεμάτων της
εταιρίας, ενώ επίσης η εξουσιοδότηση και πληρεξουσιότητα της εταιρίας θα
μπορεί να δίδεται από τον διευθύνοντα σύμβουλο Χ2 προς τα ανωτέρω μέλη του
Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας και οποιονδήποτε τρίτον και με πρακτικό
του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας καταχωρημένο στο βιβλίο πρακτικών του
Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας, υπογεγραμμένο από τον διευθύνοντα
σύμβουλο Χ2 και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Φ1 και Φ2 και θεωρουμένου
του γνησίου των υπογραφών τους από τον διευθύνοντα σύμβουλο Χ2 δια της
υπογραφής του και της σφραγίδας της εταιρίας κάτωθεν αυτής. Μετά την αγορά
της ανωτέρω εδαφικής έκτασης, οι Χ1, Φ1 και Φ2 αποφάσισαν να σπείρουν τα 400
στρέμματα της εκ 555 στρεμμάτων ανωτέρω εδαφικής έκτασης, με σιτάρι ορισμένου
τύπου, επειδή δε η εταιρία αυτή εστερείτο ρευστού χρήματος, οι εκ των εταίρων
Φ2 και ο Φ1, αφού συμφώνησαν προφορικώς με τον ήδη κατηγορούμενο Χ1 και με τη
συναίνεση του Χ2, ο μεν ο Φ1 έστειλε στον (τυπικώς μόνο) φερόμενο ως μέτοχο
και διευθύνοντα της ΑΕ, Χ2 το ποσό των 1.550.000 δρχ., με έμβασμα στον
τηρούμενο στο Υποκατάστημα της ..... ..... Τράπεζας της ........ με αριθμό
..... ονομαστικό λογαριασμό του (δηλ. του Χ2) προκειμένου αυτός (Χ2) να
αγοράσει σπόρο σιταριού, για να φυτέψουν με σιτάρι 400 στρέμματα από την ως
άνω εδαφική έκταση καθώς και να αντιμετωπίσει αυτός για την εταιρία τα έξοδα
εκχέρσωσης της ως άνω εδαφικής έκτασης, μάλιστα δε την ίδια ημέρα ο ήδη
εκκαλών κατηγορούμενος Χ1 με την από 28.2.2000 δύο σελίδων χειρόγραφη
επιστολή του, που απέστειλε προς τον αδελφό του Χ2, την οποία συνυπέγραψαν,
όμως, αυτός καθώς και ο Φ1, κατατόπιζε τον Χ2 για το είδος, ποσότητα,
ποιότητα, αξία και πηγή προμήθειας του σπόρου, ταυτοχρόνως δε, με την ίδια
αυτή επιστολή του, υπολόγιζε και το αναμενόμενο κέρδος, χωρίς υπολογισμό της
αξίας του σίτου που θα παρήγετο από τη φύτευση του σπόρου αυτού. Την
ιδιόχειρη εκ μέρους του σύνταξη της ως άνω επιστολής δεν αμφισβήτησε ο ίδιος
ο κατηγορούμενος Χ1. Μεταξύ των άλλων, στην ως άνω επιστολή, που
συνυπογράφουν ο κατηγορούμενος και ο εγκαλών Φ1, αναφέρονται, επί λέξει, τα
εξής: "......, προχώρα στην αγορά σιταριού, δήλωση σποράς για επιδότηση 400
στρεμμάτων και στην σπορά 400 στρεμμάτων. Σου εμβάζομαι (ορθογραφία του
συντάκτη της επιστολής) σήμερα στο λογαριασμό .... 1.550.000 δρχ. για αγορά
σιταριού κατά τα ανωτέρω και για αντιμετώπιση εξόδων εκχέρσωσης. Τα υπόλοιπα
φρόντισε να τα φέρεις βόλτα να σπαρθούν και δηλωθούν 400 στρέμματα". Σε λίγες
ημέρες, ήτοι την 17.3.2000, και ο έτερος εταίρος, Φ2 κατέβαλε, επίσης, στον
Χ2, μετρητοίς, το ποσό του 1.000.000 δρχ., για την ίδια αιτία, ήτοι για την
αγορά σπόρου και φύτευσή του στην ως άνω έκταση, μάλιστα δε, ομοίως, ο Χ1
συνέταξε ιδιοχείρως χειρόγραφο σημείωμα προς τον αδελφό του Χ2 σε σχέση με
την καταβολή του αμέσως ανωτέρω ποσού. Μετά τη λήψη των ως άνω ποσών, ο Χ2
αγόρασε σπόρο σιταριού αξίας 600.000 δρχ. (βλ. το με αριθμό ..... τιμολόγιο
αγοράς της επιχείρησης ....) - επ` ονόματί του μάλιστα και όχι επ` ονόματι
της ........., ενώ, εξάλλου, αυτός κατέβαλε και το υπόλοιπο ποσό για την
πληρωμή αμοιβής διαφόρων χειριστών μηχανημάτων αρρώσεως της ως άνω έκτασης,
το δικαίωμα χρήσης των οποίων η αυτή ανωτέρω εταιρία έλαβε δωρεάν από τους
διαχειριζόμενους την σε κατάσταση παύσης των πληρωμών επιχείρηση Ε1. Περί του
ότι πράγματι απαιτήθηκαν ποσά 1.900.000 περίπου δραχμών (2.500.000 - 600.000
δρχ. για σπόρο = 1.900.000 δρχ.) για την αμοιβή των οδηγών - χειριστών των ως
άνω μηχανημάτων και ότι ο κατηγορούμενος Χ2 πράγματι κατέβαλε την αμοιβή τους
αυτή από τα χρήματα των 2.500.000, που του είχαν συνολικά καταβάλει επ`
ονόματι της .........., οι Φ2 και Φ1, ρητώς και σαφώς κατέθεσαν ενόρκως
εξετασθέντες ενώπιον και στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου οι μάρτυρες
.... και ...., η αξιοπιστία των καταθέσεων των οποίων δεν κλονίζεται από άλλα
αποδεικτικά στοιχεία. Και ναι μεν το δικαίωμα χρήσης των μηχανημάτων άρρωσης
είχε παραχωρηθεί δωρεάν από την επιχείρηση Ε1, όμως είναι βέβαιο, ότι οι
οδηγοί χειριστές των μηχανημάτων διαμόρφωσης άρρωσης της ως άνω έκτασης δεν
είχαν παραχωρήσει την εργασία τους δωρεάν, (όπως ήταν άλλωστε, φυσικό, για
εργαζομένους) αλλά ότι πληρώθηκαν την αμοιβή τους από τον Χ2 με το ποσό των
1.900.000 δρχ. συνολικώς. Σύμφωνα με τα παραπάνω αποδεικνυόμενα, ο Χ2 δεν
ιδιοποιήθηκε το ποσό των 2.500.000 δρχ. που του είχαν καταβάλει κατά τα
ανωτέρω οι Φ2 και Φ1 επ` ονόματι της εταιρίας .........., αφού αυτός το
κατέβαλε σύμφωνα με τις ανωτέρω εντολές τους για αγορά σπόρου και έξοδα
εκχέρσωσης της ως άνω εδαφικής έκτασης και, συνεπώς, ο κατηγορούμενος Χ2 (ήδη
αποβιώσας, ως προς τον οποίο, λόγω ήδη θανάτου του, έπαυσε οριστικώς η
ποινική δίωξη με την ήδη εκκαλουμένη απόφαση) δεν ετέλεσε το έγκλημα της
υπεξαίρεσης του ως άνω ποσού και συνεπώς πρέπει, επομένως, κατά νομική
αναγκαιότητα, να κηρυχθεί αθώος της κατ` εξακολούθηση ηθικής αυτουργίας σε
υπεξαίρεση του ως άνω ποσού, για την οποία κατηγορείται και ο ήδη
κατηγορούμενος Χ1. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ήδη αποβιώσας Χ2, αντί να
προβεί στις απαραίτητες ενέργειες προς επιδότηση, από την ΕΟΚ και από πόρους
αυτής, επ` ονόματι και για λογαριασμό της ως άνω εταιρίας ......., αυτός, με
σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος αλλά και χάριν του αδελφού του Χ1 (εκκαλούντος-
κατηγορουμένου) παράνομο περιουσιακό όφελος επιχείρησε να εισπράξει από την
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φθιώτιδας - Διεύθυνση Υπηρεσίας Αγροτικής Ανάπτυξης
(Γραφείο ΟΣΔΕ), που διαχειριζόταν τα αντίστοιχα, σύμφωνα με τον με αριθμό
3508/1992 Κανονισμό του Συμβουλίου της ΕΟΚ το ποσό της αντίστοιχης επιδότησης
της ΕΟΚ των 15.000 δρχ. ανά στρέμμα, ήτοι των 6.000.000 δραχμών, όχι στο
όνομα της εταιρίας και ως (έστω, ως ανωτέρω τυπικώς) εκπρόσωπός της, αλλά στο
δικό του όνομα και για δικό του (και στην ουσία και του κατηγορουμένου)
λογαριασμό. Για το σκοπό αυτό ο Χ2 υπέβαλε προς την ανωτέρω Υπηρεσία της
Διευθύνσεως Αγροτικής Αναπτύξεως της Νομαρχιακής Αυτοδιοικήσεως Φθιώτιδος την
από 27.4.2000 αίτησή του, με την οποία αυτός εμφάνιζε στους αρμοδίους για την
παραλαβή της κατατεθείσας απ` αυτόν αίτησης και έλεγχο των αντίστοιχων
συνημμένων σ` αυτή δικαιολογητικών, τον εαυτό του, ατομικώς ως κύριο, κάτοχο
και εκμεταλλευτή - γεωργό της ως άνω εδαφικής έκτασης, συνολικού εμβαδού 400
στρεμμάτων (30,70 και 300 στρεμμάτων) - βλ. στη δικογραφία την από 27.4.2000
αίτησή του - η οποία, όμως, έκταση ανήκε κατά κυριότητα, νομή, κατοχή και
γεωργική εκμετάλλευση στην αμέσως ανωτέρω εταιρία, αποκρύπτοντας, έτσι, από
τους αρμοδίους υπαλλήλους της ως άνω Υπηρεσίας ότι την ως άνωέκταση, στην
πραγματικότητα, εκμεταλλευόταν, γεωργικώς, η ως άνω κυρία αυτού εταιρία, η
οποία μόνη κατά το νόμο και τον ως άνω Κανονισμό της ΕΟΚ εδικαιούτο να
επιδοτηθεί. Την αμέσως προαναφερόμενη ενέργεια του Χ2, μόλις, όταν κατά το
μήνα Νοέμβριο 2000 πληροφορήθηκε ο εκ των εταίρων της ....... Φ1, έσπευσε με
το από μηνός Νοεμβρίου 2000 έγγραφό του να πληροφορηθεί τα διατρέξαντα σε
σχέση με την εν λόγω επιδότηση και να καταγγείλει και διαμαρτυρηθεί προς την
αρμόδια ανωτέρω Υπηρεσία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, η οποία, στη
συνέχεια, ενήργησε τους προσήκοντες επιτόπιους ελέγχους (βλ. στη δικογραφία
το από 6.8.2004 έγγραφο του ανωτέρω γραφείου ΟΣΔΕ) και, μετά ταύτα, διέταξε
την παρακράτηση της προς τον Χ2 επιδότησης με τη με αριθμό .... απαντητική
επιστολή της και, έτσι, από αίτια εξωτερικά και όχι με δική θέληση του Χ2 δεν
ολοκληρώθηκε η αξιόποινη πράξη της απάτης και δη δεν κατόρθωσε ο Χ2 να
αποσπάσει την εκ δραχμών 6.000.000 επιδότηση, γι` αυτόν (και στην ουσία και
για τον αδελφό του Χ1). Λαμβανομένου υπ` όψη ότι αληθινός μέτοχος της ως άνω
εταιρίας δεν ήταν ο Χ2 αλλά ο αδελφός του ήδη εκκαλών κατηγορούμενος Χ1, η
εμπλοκή του οποίου εκδηλωνόταν σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της ως άνω
εταιρίας ....... ήδη από την αγορά της ως άνω εδαφικής έκτασης, στην οποία
παρουσιαζόταν, ως απλός πληρεξούσιος, ενώ στην πραγματικότητα προέβαινε στην
ως άνω σύμβαση, ως εταίρος της ..... αλλά και από την αρχή της λειτουργίας
της ........, - όπως έπραξε ο εκκαλών, δίδοντας την εντολή στον αδελφό του,
να αγοράσει το σιτάρι για τη σπορά της ανωτέρω εδαφικής έκτασης της ........
-, συνάγεται κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του Δικαστηρίου τούτου, ότι αυτός
(Χ1), έχοντας πρόδηλο έκνομο (αφού δεν εδικαιούτο, ως Δικαστής σύμφωνα με το
Σύνταγμα και το νόμο να μετέχει στην ως άνω εταιρία) - και όχι έννομο -
συμφέρον, ήταν αυτός, που με επίμονες παραινέσεις του και συμβουλές τού
προκάλεσε την απόφαση και δη έπεισε τον αδελφό του Χ2 να προβεί στην απόπειρα
της ανωτέρω απάτης, ήτοι να εμφανίσει τον εαυτό του ως γεωργό 400 στρεμμάτων
και λάβει την αντίστοιχη επιδότηση των 6.000.000 δρχ., ώστε να την καρπωθεί,
άνευ δικαιώματος, και σε βάρος της εταιρείας ......... αλλά και της ΕΟΚ, με
αντίστοιχη του ανωτέρω ποσού ζημία της ........ και της ΕΟΚ, ζημία που είναι
αντικειμενικά μεγάλη, μαζί με τον αδελφό του Χ1. Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο
κατηγορούμενος ετέλεσε την αξιόποινη πράξη της ηθικής αυτουργίας της
απόπειρας απάτης, για την οποία κατηγορείται, και πρέπει, επομένως, να
κηρυχθεί ένοχος αυτής, ενώ το ότι ο Χ2, πράγματι αποδεικνύεται ότι (ο
τελευταίος) είχε κάποια κτηματική αγροτική ατομική περιουσία, μόρφωση και
κοινωνική πείρα δεν οδηγεί σε αντίθετο συμπέρασμα".

Με τις σκέψεις αυτές ο κατηγορούμενος, και ήδη αναιρεσείων, κρίθηκε ένοχος
ηθικής αυτουργίας σε απόπειρα απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και σε απόπειρα
απάτης σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και για
τις πράξεις του αυτές, οι οποίες, όπως δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση
προβλέπονται και τιμωρούνται από τις διατάξεις των άρθρων 26 παράγραφος 1α,
27, 46 παράγραφος 1α, 94, 386 παράγραφος 1 εδ. β`-α` ΠΚ και άρθρο 4
παράγραφος 1 Ν. 2803/2000, καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης δέκα
(10) μηνών, μετατραπείσα σε χρηματική προς πέντε (5) ευρώ ημερησίως. Με τις
πιο πάνω παραδοχές, το Πενταμελές Εφετείο Λαμίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη
απόφασή του την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παράγραφος 3 του
Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού
εκθέτει σ` αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα
πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία
και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των αξιοποίνων
πράξεων, για τις οποίες καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, καθώς και
τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις
προαναφερθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, που εφαρμόσθηκαν. Ειδικότερα,
με τις παραδοχές της προσβαλλομένης, όπως αυτές προκύπτουν από την επιτρεπτή
συμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό, ότι ο κατηγορούμενος αναιρεσείων,
με πειθώ και φορτικότητα και συγκεκριμένα, έχοντας αυτός πρόδηλα έκνομο, αφού
δεν εδικαιούτο, ως Δικαστής, σύμφωνα με το Σύνταγμα και το νόμο, να μετέχει
στην εταιρεία ..... .......... και όχι έννομο συμφέρον, ήταν αυτός, που με
επίπονες παραινέσεις και συμβουλές του, προκάλεσε την απόφαση και δη έπεισε
τον αδελφό του Χ2 να προβεί στην προαναφερθείσα απόπειρα απάτης, ήτοι να
εμφανίσει τον εαυτό του ως γεωργό 400 στρεμμάτων και λάβει την αντίστοιχη
επιδότηση των 6.000.000 δρχ., ώστε να την καρπωθεί άνευ δικαιώματος και σε
βάρος της ιδιοκτήτριας (των ως άνω στρεμμάτων γης) εταιρείας ........ ...,
αλλά και της ΕΟΚ, με αντίστοιχη ζημία των τελευταίων, πλήρως αιτιολογείται ο
τρόπος και τα μέσα, με τα οποία ο αναιρεσείων κατηγορούμενος προκάλεσε στον
ως άνω αυτουργό αδελφό του, την απόφαση να αποπειραθεί να εκτελέσει τις
προαναφερθείσες αξιόποινες πράξεις. Πέρα από αυτά, πρέπει να σημειωθεί ότι,
στο σκεπτικό της προσβαλλομένης έχει προηγηθεί και η παράθεση επί πλέον
περιστατικών, με τα οποία εξειδικεύεται, έτι περισσότερο, η συμπεριφορά του
αναιρεσείοντος, η οποία ενίσχυσε την εξανεχθείσα κρίση του Δικαστηρίου της
ουσίας. Ότι, δηλαδή, ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν την ιδέα να εκμεταλλευτούν
μια εδαφική έκταση 555 στρεμμάτων, να συσταθεί, προς τον σκοπό αυτόν, η
εταιρεία ........ ......, που θα αγόραζε την έκταση αυτή και θα την
εκμεταλλευόταν στη συνέχεια, να συμμετάσχει, αντ` αυτού, στην εταιρεία αυτή ο
αδελφός του, ότι ο ίδιος με μια επιστολή και συναφές σημείωμα προέτρεψε τον
αδελφό του να αγοράσει σπόρο και στη συνέχεια να σπείρει την έκταση αυτή και
ότι, τελικώς, ο αδελφός του κατηγορουμένου, συνεπεία των προαναφερθεισών
παραινέσεων και συμβουλών αυτού, κατέθεσε την από 27.4.2000 αίτησή του και
επεδίωξε να εισπράξει την αναφερθείσα επιδότηση. Οι περαιτέρω αιτιάσεις, όπως
"άνευ ουδεμιάς αποδείξεως, με εσφαλμένες αιτιολογία και κατά παραμόρφωση του
περιεχομένου εγγράφων ........ο Χ2 προέβηκε αυτογνωμόνως στην πράξη του αυτή
........η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν εξετίμησε και δεν αξιολόγησε ορθώς το
περιεχόμενο της αιτήσεως του εγκαλούντος .........ότι στην ως άνω αίτηση
ουδαμού αναφέρεται ότι αυτός (κατηγορούμενος) ήταν ηθικός αυτουργός
..........κλπ, είναι απαράδεκτες, διότι πλήττουν την ανέλεγκτη αναιρετικά
κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 510 παράγραφος 1 στοιχ. Δ` ΚΠΔ τρίτος λόγος της
ένδικης αίτησης αναίρεσης, με τον οποί προβάλλονται αντίθετες αιτιάσεις,
είναι αβάσιμος και απορριπτέος................................................................................

Οι φτωχοί, φτωχότεροι στην Γερμανία !

Οι φτωχοί, φτωχότεροι στην Γερμανία

Οι φτωχοί, φτωχότεροι στην Γερμανία
Παρουσιάστηκε στο Βερολίνο το κοινωνικό βαρόμετρο. Βασικό πόρισμα; Παγιώνεται η καθοδική πορεία των φτωχών στρωμάτων. 65% των φτωχών δεν έχει πιθανότητες να βελτιώσει το βιοτικό του επίπεδο.

Την Τρίτη παρουσιάστηκε η ετήσια έκθεση για την κοινωνική κατάσταση της Γερμανίας από τους εκπροσώπους της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας, του Κέντρου για την Πολιτική Παιδεία και Επιστημονικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών του Βερολίνου.

Στην ανάλυσή τους και οι τρεις φορείς διαπιστώνουν ότι συρρικνώνονται σταθερά οι πιθανότητες βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των φτωχών στρωμάτων, ενώ αντίθετα αυξάνονται οι πιθανότητες των πλούσιων να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους.

Φτωχός θεωρείται στη Γερμανία όποιος ζει αποκλειστικά από τις κρατικές παροχές με λιγότερα από 929 ευρώ το μήνα.

Διαπιστωθείσα τάση είναι σταθερή από τη δεκαετία του '80. [ΣΧΟΛΙΟ : θυμηθείιτε, Ρήγκαν, Θάτσερ, οικονομικός Νεοφιλελευθερισμός, Σχολή του Σικάγου, άγριος και αντιπαραγωγικός Καπιταλισμός, παγκοσμιοποίηση, κοινωνική αντεπανάσταση κλπ.] Τότε το 57% των φτωχών στρωμάτων δεν είχε πιθανότητες βελτίωσης του βιοτικού του επιπέδου, σήμερα (2008-2010) το ποσοστό αυτό άγγιξε το 65%. Αντίστοιχα τότε το 38% των πλουσίων είχε τις δυνατότητες διατήρησης των κεκτημένων, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 51%.

Η έκθεση για την κοινωνική κατάσταση της Γερμανίας δεν αξιολογεί μόνον στατιστικά δεδομένα, αλλά και την κατάσταση της υγείας, της εκπαίδευσης, της επαγγελματικής ανέλιξης και της κοινωνικής ανισότητας. Έτσι διαπιστώνει επίσης ότι στη γερμανική κοινωνία αποτυπώνεται πλήρως το

κλισέ:

όποιος είναι εύπορος οικονομικά,

έχει καλή εκπαίδευση,

είναι πιο υγιής

και ζει γενικά περισσότερο από κάποιον που είναι φτωχός.

Έτσι η διαπίστωση της έκθεσης ότι το 2009/10 το 25% των Γερμανών και το 50% των ξένων δεν έχουν επαγγελματική εκπαίδευση συνιστά ωρολογιακή βόμβα για τα κοινωνικά δεδομένα. [Σχόλιο : ωστόσο με τα καταβαλόμενα ακόμα επιδόματα πείνας, τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες, τις παπαριές για "τεμπέληδες" Έλληνες, τις φουσκο-μπύρες, τα ναρκωτικά κλπ. η Εξουσία ελέγχει ικανοποιητικά κάθε πιθανή αντίδραση και εξέγερση ... ] Αυτό εξάλλου και το πόρισμα των ερευνητικών ινστιτούτων.