«ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί)

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Διαθεσιμότητα Καθηγητών : Βασιλικότερο του βασιλέως το ΣτΕ ;

ΣτΕ: Απορρίφθηκαν προσφυγές εκπαιδευτικών κατά της διαθεσιμότητας

Απέρριψε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) τις προσφυγές εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης που στρέφονταν κατά απόφασης του υπουργού Παιδείας, με την οποία διαπιστώθηκε η κατάργηση ειδικοτήτων συγκεκριμένων κλάδων, επήλθε η κατάργηση οργανικών θέσεων που οι εκπαιδευτικοί κατείχαν και παράλληλα τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

Εκπαιδευτικοί διαφόρων κλάδων (αισθητικής, κοινωνικής εργασίας, νοσηλευτικής, μαιευτικής, βρεφονηπιοκόμων, κ.λπ.) προσέφυγαν υποστηρίζοντας ότι
ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

η υπουργική απόφαση και οι σχετικές ρυθμίσεις του νόμου 4172/2013 είναι αντισυνταγματικές και δεν στηρίζονται σε ειδική μελέτη για τη διάγνωση της αναγκαιότητας κατάργησης των συγκεκριμένων ειδικοτήτων.

Η Ολομέλεια του ΣτΕ απέρριψε τους ισχυρισμούς τους και δέχθηκε ότι η κατάργηση των ειδικοτήτων τους και των οργανικών θέσεων στηρίζεται σε κριτήρια συνδεόμενα με τις λειτουργικές και οργανικές ανάγκες της διοικήσεως και ως εκ τούτου δεν παραβιάζει τις διατάξεις του άρθρου 103 του Συντάγματος περί μονιμότητας.

Δέχθηκε, επίσης, ότι δεν παραβιάζονται οι διατάξεις του Συντάγματος περί ισότητας αξιοκρατίας καθώς και εκείνες που αναφέρονται στην εκπαίδευση και στην αρχή της αναλογικότητας.

Μειοψηφία οκτώ μελών δέχθηκε αντίθετα ότι η απόφαση και ο νόμος 4172 αντίκεινται στις συνταγματικές διατάξεις, καθώς δεν τεκμηριώνονται επαρκώς τα μέτρα της διοίκησης.



Συμβούλιο της Επικρατείας και δικαιοσυνη

Δημοσιεύτηκε: Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΑΦΘΟΝΙΔΗ
συνταξιούχου λυκειάρχη
p.afthonidis@yahoo.gr
Το ΣτΕ είναι, ως γνωστόν, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας. Iδρύθηκε σχεδόν συγχρόνως με τον Αρειο Πάγο και το Ελεγκτικό Συμβούλιο, με Β.Δ. επί Οθωνος το 1835. Το 1844 όμως καταργείται. Το 1862, πάντα επί Οθωνος, επαναλειτουργεί, για να καταργηθεί επί Γεωργίου Α' το 1865. Τελικά επανιδρύεται επί Δημοκρατίας με το Νόμο 3711 του 1928 και επαναλειτουργεί από το 1929 μέχρι σήμερα.
Προκαλεί εντύπωση η ασυνέχεια της λειτουργίας του -εν αντιθέσει με τις δύο άλλες ανεξάρτητες δικαιοδοτικές Αρχές- την προβληματική του οποίου καλόπιστα επαναφέρουμε σήμερα ύστερα από τις τελευταίες αποφάσεις του για την αξιοποίηση του Ελληνικού, τα αναδρομικά στους ενστόλους, την εξίσωση των αποδοχών των δικαστών με εκείνες των βουλευτών, την αποκατάσταση των μισθών και συντάξεών τους στα προ κρίσης επίπεδα και την υποχρεωτική καθιέρωση της αργίας της Κυριακής, παρά την αντίθετη άποψη της κυβέρνησης και μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης της ελληνικής κοινωνίας. Μάλιστα, στο επίμαχο θέμα του ύψους των αποδοχών των δικαστών, το ΣτΕ επικαλείται το άρθρο 88 του Συντάγματος, το οποίο στην παράγραφο 2 λέει επί λέξει: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους». Τίποτε πιο ασαφές και γενικόλογο, για να στηρίξει νόμο περί αντιστοιχίας των αμοιβών δικαστικών λειτουργών και βουλευτών. Πόθεν τεκμαίρεται εκ του Συντάγματος η αντιστοιχία αποδοχών ενός θετού οργάνου με αιρετόν; Ου συνάδει τα όμοια τοις ανομίοις. Αυτό μας δίδαξε η Αριστοτελική Λογική. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Ποιος καθορίζει και ποιος αποφασίζει για τους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και την εμπορική δραστηριότητα του ελληνικού λαού; Η Βουλή των Ελλήνων με την εκλεγμένη δημοκρατικά κυβέρνηση ή μία Ανεξάρτητη Αρχή; Μήπως ήρθε, λοιπόν, η ώρα στην προοπτική της αναθεώρησης του Συντάγματος να τεθεί και το θέμα των Ανεξάρτητων Αρχών, για να αποσαφηνιστούν τα δικαιοδοτικά όρια αυτών; Στο Μισθοδικείο λ.χ. εν Ελλάδι, το οποίο ιδρύθηκε –κατά παγκόσμια πρωτοτυπία- το 2001 με την αναθεώρηση του Συντάγματος, οι δικαστές στην ουσία, κατά το «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει», αποφασίζουν τι μισθούς, επιδόματα και συντάξεις θα πάρουν ως... «μέτοχοι» του Δημόσιου Ταμείου.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι επιχειρείται διχαστική διάκριση των υπαλλήλων του κράτους σε πατρίκιους και πληβείους και μάλιστα με αποφάσεις Aνώτατων Δικαστηρίων, ενώ η μισθοδοσία και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων είναι πολιτική ευθύνη που ανήκει στo κράτος σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Στην πεφωτισμένη Ευρώπη του ευρώ, της οποίας «τύχη αγαθή» είμαστε μέλος, δεν υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα του... παπά που ευλογεί πρώτα τα... γένια του και ύστερα τους πιστούς. Σέβομαι το θετό δίκαιο, αλλά οι νόμοι και οι θεσμοί αλλάζουν, μέσα από τις ίδιες τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της κοινωνίας που τους ψηφίζει μέσω των αντιπροσώπων του. Είναι καιρός να εκσυγχρονιστεί και η Δικαιοσύνη. Αυτό μόνον η Βουλή των Ελλήνων μπορεί να το εγγυηθεί, αρχής γενομένης με την αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία θεωρείται εκ των «sine qua non». Την εξήγγειλαν όλοι οι πολιτικοί κατά καιρούς, αλλά και η σημερινή κυβέρνηση διά του πρωθυπουργού. Πολύ φοβάμαι όμως ότι βρισκόμαστε ακόμη στις εξαγγελίες και στα... ευχολόγια.