«ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί)

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Βαρουφάκης: Γιατί ζητώ Ειδικό Δικαστήριο


  https://video.vice.com/gr/video/interview-with-yanis-varoufakis/5919e8d0a5355fad13fa97c3?ref=vice

 

Βαρουφάκης: Γιατί ζητώ Ειδικό Δικαστήριο


photo ΕUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Γράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης
Δεν υπάρχει αναλυτής παγκοσμίως που να διαφωνεί ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης απλά θα κουκουλώσει για λίγο τη συνολική χρεοκοπία της χώρας κάνοντάς τη χειρότερη. Παράλληλα, δεν υπάρχει ραδιοτηλεοπτικό μέσο στη χώρα που να μη δαιμονοποιεί όποιον τολμήσει να πει αυτό που όλοι γνωρίζουν και που εκτός Ελλάδας θεωρείται δεδομένο.
Πριν από μέρες μού ζητήθηκε από δημοσιογράφο κεντρικού δελτίου ειδήσεων να απαντήσω μονολεκτικά στο ερώτημα: «Ξέρατε ότι ανακοινώνοντας το δημοψήφισμα θα έκλειναν οι τράπεζες;» «Προφανώς», απάντησα ειλικρινά. Εντός δευτερολέπτων τα κοινωνικά μέσα βούιζαν: «Το παραδέχτηκε. Στο Ειδικό Δικαστήριο αμέσως!» Την επομένη, βουλευτές του τροϊκανικού τόξου ξεσπάθωσαν ζητώντας Ειδικό Δικαστήριο με συνοπτικές διαδικασίες.
Εχει σημασία να κατανοήσουμε γιατί όλα αυτά. Ο λόγος είναι απλός και έχει να κάνει με πρόβλημα στο εσωτερικό της τρόικας: δεν τους βγαίνει η αριθμητική τής δήθεν «αξιολόγησης», δηλαδή των δανείων και των δημοσιονομικών. Και δεν τους βγαίνει για λόγους που όλοι οι αναλυτές παγκοσμίως γνωρίζουν αλλά
ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

που στην Ελλάδα διώκονται ως «αντεθνικές» αναλύσεις.
Η τρόικα είναι βαθιά διαιρεμένη μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν ότι η αριθμητική δεν βγαίνει, αλλά θεωρούν πως πρέπει να την κουκουλώσουν άλλη μια φορά με μια νέα δόση (Μέρκελ, Κομισιόν), και άλλων που γνωρίζουν ότι η αριθμητική δεν βγαίνει αλλά κρίνουν ότι ήρθε η ώρα μιας οριστικής λύσης (που θα σημάνει είτε Grexit, όπως θέλει ο κ. Σόιμπλε, είτε αναδιάρθρωση χρέους εντός του ευρώ, όπως καλεί το ΔΝΤ).
Μέχρι να τα βρούνε μεταξύ τους οι δανειστές ώστε τον Ιούλιο η τρόικα να πληρώσει τον εαυτό της (παίρνοντας δηλαδή χρήματα από τον ESM για να τα δώσουν στην ΕΚΤ) και να στείλουν στο Μαξίμου το e-mails με τα μέτρα που θα νομοθετηθούν (τα οποία το Μαξίμου θα στηλιτεύσει ως «δύσκολα» πριν τα νομοθετήσει «σώζοντας» άλλη μια φορά τη χώρα από την πτώχευση), η εγχώρια τρόικα είναι στα κάρβουνα και εξορκίζει όποιον απειλεί το «εθνικά αναγκαίο» κλείσιμο της «αξιολόγησης».
Οσο πιο διαιρεμένη είναι η τρόικα και όσο πιο πολύ φοβούνται ότι ο οικονομικός παραλογισμός τους θα αποκαλυφθεί τόσο δαιμονοποιείται και απειλείται με δίωξη όποιος τολμήσει να αρθρώσει στην Ελλάδα τον αντίλογο που όλοι οι σοβαροί αναλυτές αποδέχονται ως αυταπόδεικτο στο εξωτερικό.
Η μονολιθική αποδοχή του δόγματος ότι «μια κακή συμφωνία σήμερα είναι το βέλτιστο δυνατόν» αποτελεί επιταγή για την τρόικα εσωτερικού και το τροϊκανικό τόξο στη Βουλή και στα μέσα ενημέρωσης. Η άποψη ότι μια κακή συμφωνία σήμερα θα φέρει τα χειρότερα στο μέλλον απλά δεν επιτρέπεται να ακουστεί.
Προσωπικά έχω κουραστεί να μιλώ για το 2015. Από την άλλη, το 2015 δεν μπορεί να το ξεχάσει η τρόικα. Αυτό που τους νοιάζει δεν είναι τι έγινε το 2015. Το καλοκαίρι του 2015 η τρόικα πέτυχε να μετακυλίσει το μη βιώσιμο χρέος μέσω ενός νέου δανείου που το έκανε ακόμα λιγότερο βιώσιμο, φορτώνοντας παράλληλα το φταίξιμο στον υπουργό Οικονομικών που πάλεψε μέχρι τελευταία στιγμή για να κουρευτεί αντί να μετακυλιστεί.
Το ζητούμενο για τρόικα και εγχώρια ολιγαρχία είναι πώς θα συνεχίσουν σήμερα το ίδιο σενάριο. Πώς να ξαναγίνει το ίδιο, δαιμονοποιώντας την οποιαδήποτε αντίσταση στη συνεχιζόμενη μετακύλιση και διόγκωση του μη βιώσιμου χρέους και την παράλληλη μεταφορά της ευθύνης γι’ αυτό από εκείνους που την επέβαλαν σε εκείνους που τους επιβλήθηκε – στον «ανεπρόκοπο» ελληνικό λαό δηλαδή.
Για να επιτευχθεί όμως αυτό, είναι απαραίτητο να σταματήσει οποιοσδήποτε δημόσιος διάλογος ρίχνει φως στον παραλογισμό των μέτρων, των νέων δόσεων και της συνταρακτικά ασυνάρτητης ιδέας πως η μέγιστη λιτότητα πρέπει να επιβάλλεται στο διηνεκές στην οικονομία με τη μέγιστη ύφεση.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η προσπάθεια των καναλιών της διαπλοκής να καταργούνται τα περιθώρια για λελογισμένο δημόσιο διάλογο. Το παράδειγμα με το ερώτημα δημοσιογράφου για το δημοψήφισμα που προανέφερα είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό.
Αν ο καλός δημοσιογράφος ενδιαφερόταν να γίνει χρήσιμος διάλογος, ίσως να ενδιαφερόταν για τους πραγματικούς λόγους που έκλεισαν οι τράπεζες. Ισως ενδιαφερόταν για το ότι οι τράπεζες θα έκλειναν ανεξάρτητα από το εάν ανακοινώναμε δημοψήφισμα την 26η Ιουνίου ή όχι.
Ισως ενδιαφερόταν για το ότι η μόνη περίπτωση να μην έκλειναν θα ήταν να έχουμε αποδεχθεί το τελεσίγραφο της τρόικας την 25η Ιουνίου, δηλώνοντας στο Eurogroup εκείνη την ημέρα ότι θα το νομοθετούσαμε στη Βουλή. Ισως ενδιαφερόταν ακόμα να μάθει ότι ήταν αδύνατον να προβώ σε μια τέτοια δήλωση όταν ο κ. Σόιμπλε, μετά από ερώτησή μου, δήλωσε ευθαρσώς ότι δεν πρόκειται να το περάσει από τη δική του Βουλή.
Ισως ενδιαφερόταν να μάθει ότι το κλείσιμο των τραπεζών έγινε επειδή είχε προαποφασιστεί ώστε τόσο το ελληνικό όσο και το γερμανικό κοινοβούλιο να εξαναγκαστούν να νομοθετήσουν μέτρα και δάνεια που χειροτέρευαν τη χρεοκοπία της χώρας και μεγέθυναν το κόστος της για ολόκληρη την Ευρώπη.
Ομως το πτωχευμένο μιντιακό σύστημα, που ζει από τις πτωχευμένες τράπεζες και λοιπούς επιχειρηματίες που επιβιώνουν ελέω της τρόικας, ενδιαφέρεται μόνο για ένα πράγμα: Πώς να μην υπάρξει λελογισμένος, εμπεριστατωμένος, διαφωτιστικός δημόσιος διάλογος.
Οταν παραιτήθηκα τη νύχτα του δημοψηφίσματος, το γνώριζα ότι έτσι θα εξελίσσονταν τα πράγματα μετά την παράδοση των όπλων από τον πρωθυπουργό. Ηξερα την ανάγκη που θα είχαν για καιρό πολύ, τουλάχιστον έως το 2020, να ποινικοποιηθεί η οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τη χρεοδουλοπαροικία μας. Γι’ αυτό είχα δηλώσει ότι θα φέρω ως μετάλλιο τιμής το μένος της τρόικας εξωτερικού και το μίσος του εγχώριου τροϊκανικού τόξου.
Από το 2010 έως σήμερα λέω τα ίδια πράγματα. Πράγματα τα οποία δεν χρειάζεται να είναι κανείς αριστερός ή ιδιαίτερα καλός οικονομολόγος για να τα πει. Ενας σοβαρός νεοφιλελεύθερος, ένας τραπεζίτης του Σίτι, ένας απλός αναλυτής του Bloomberg τα ίδια θα έλεγε:
χωρίς άμεση ουσιαστική αναδιάρθρωση χρέους που να επιτρέπει άμεσα τη μείωση του στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος στο 1% με 1,5%, άμεσες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών, μια δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα και μια δημόσια «κακή» τράπεζα (που θα εκκαθαρίσει τα «κόκκινα» δάνεια), η Ελλάδα δεν θα ανακάμψει.
Αυτή τη συλλογική πρόταση την είχα καταθέσει τον Μάιο του 2015 τόσο στους εταίρους όσο και στο υπουργικό συμβούλιο. Κανείς δεν τη συζήτησε τότε. Κανείς δεν τη συζητά σήμερα – κι ας την αντιγράφουν για εσωτερική κατανάλωση ακόμα και στη Νέα Δημοκρατία.
Αντίθετα, όσο περισσότερο επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις εκείνες και όσο περισσότερο αντιγράφουν τις προτάσεις που κατέθετα το 2015 τόσο αυξάνουν οι κραυγές για παραπομπή μου σε Ειδικό Δικαστήριο.
Από ένα ιστορικό ατύχημα κατέστην αρκετά τυχερός να γίνω το αντικείμενο απέχθειας ενός βαθέος, παράλογου, απάνθρωπου και ανασφαλούς κατεστημένου. Το θεωρώ μεγάλη μου τιμή η οποία μου επιβάλλει μια μεγάλη υποχρέωση: Να αποδεχθώ την πρόκληση του Ειδικού Δικαστηρίου ώστε να ακυρωθεί η επιχείρηση κατάργησης του σοβαρού, λελογισμένου δημόσιου διαλόγου.
Συνεπώς, επειδή ο δημόσιος διάλογος που πρέπει να γίνεται ακυρώνεται στα -και από τα- μέσα «ενημέρωσης», ζητώ ευθαρσώς τη σύσταση Ειδικού Δικαστηρίου με την κατηγορία ότι, όπως είχα υποσχεθεί προεκλογικά, είπα «όχι» στους δανειστές για άλλο ένα δάνειο υπό όρους που θα βάθαιναν (με μαθηματική ακρίβεια) τη χρεοκοπία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, «όχι» στο δόγμα που κατέθεσε ο κ. Σόιμπλε στο πρώτο Eurogroup όπου εκπροσώπησα την Ελλάδα, σύμφωνα με το οποίο «οι εκλογές δεν επιτρέπεται να αλλάζουν την οικονομική πολιτική μιας χώρας σε πρόγραμμα», «όχι» σε προτάσεις που ο ίδιος ο κ. Σόιμπλε χαρακτήρισε απαράδεκτες στο Eurogroup.
Για να μην ξεχνάμε, στόχος του παρακράτους της δεκαετίας του 1960 ήταν να φιμώσει οποιαδήποτε αντιφρονούσα προς το βαθύ κράτος φωνή, κινητοποιώντας αγανακτισμένους «υγιείς» πολίτες, που με λοστούς και τρίκυκλα καταργούσαν τον δημόσιο διάλογο.
Οσο μεγάλωναν τα αδιέξοδα ενός καθεστώτος που κατέρρεε τόσο το παρακράτος ενίσχυε την πόλωση, εξωθούσε τους πολίτες στη βία και προετοίμαζε το έδαφος για εκτροπή, συμπεριλαμβανομένων των στρατοδικείων και των εξοριών. Σήμερα, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει μέσω των μέσων ενημέρωσης και των διαδικτυακών κοινωνικών μέσων.
Με τη δημοκρατία μας εξευτελισμένη, έχουμε υποχρέωση να κινητοποιήσουμε ίσως το τελευταίο της μετερίζι: τη Δικαιοσύνη. Ρωμαίοι μπορεί να μην υπάρχουν πια στον Τύπο. Αλλά κρίνω πως στα δικαστήριά μας υπάρχουν Σαρτζετάκηδες. Στο Ειδικό Δικαστήριο λοιπόν.
http://www.efsyn.gr/arthro/giati-zito-eidiko-dikastirio


 

Βαρουφάκης: «Aν είχε περάσει η ΝΔ τρίτο μνημόνιο θα είχε καεί το Σύνταγμα»

σε συνέντευξη του ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στον FOCUS 103,6. / 11.4.2017
«Το 3ο μνημόνιο θα μείνει στην ιστορία ως το πιο αποικιοκρατικό χαρτί, που υπέγραψε ποτέ ελληνική κυβέρνηση. Θα μπορούσε ποτέ να περάσει το 3ο μνημόνιο η ΝΔ; Θα είχε καεί το Σύνταγμα και η Αριστοτέλους. Από τότε, περνάνε ανήκουστα πράγματα. Αν ήσασταν ο Σόιμπλε ποιον θα προτιμούσατε λοιπόν; Τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη; […]Ο κ. Σόιμπλε είναι απολύτως σίγουρος ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, το έχουμε συζητήσει πολλές φορές », δήλωσε ο κ. Βαρουφάκης.
Ο κ. Βαρουφάκης προσθέτει πως «Το Δημόσιο από τη ''συρρικνούμενη πίτα'' της οικονομίας και της ιδιωτικής αγοράς κατάφερε να έχει μεγαλύτερο πλεόνασμα. Αυτό είναι λόγος για να βγούμε στους δρόμους. Είναι λόγος για πανεθνικό πένθος.Υπάρχει μία οικτρή αύξηση των φορολογικών συντελεστών, βλ. ΦΠΑ και αύξηση φόρου εισοδήματος στους φτωχούς.Όταν βρίσκεσαι υπό καθεστώς δουλοπαροικίας, δεν μπορείς να λες "κατάφερα". Τι καταφέραμε; Να συρρικνώσουμε την οικονομία; Να διώχνουμε τα παιδιά μας στο εξωτερικό; Δεν μπορούμε να μιλάμε για κατορθώματα…» δήλωσε.
«Εγώ δεν αμφισβητώ, ότι ο κ. Σαμαράς και ο κ. Στουρνάρας, θα θέλανε να μειώσουν τους φόρους, όπως και ο κ. Τσακαλώτος ή ο κ. Μητσοτάκης, αν βγει. Αυτό πρέπει να γίνει. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών, είναι κοινός νους.»
«Θα συνεργαζόμουν και με τον διάβολο και με τον Μεφοστοφελή αν ήταν να σώσω τη χώρα μου. Θα συνεργαζόμουν και την αντιπολίτευση. Μέχρι το Νοέμβριο του 2011, να σας θυμίσω, ότι συζητούσα με όλους. Και με ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ, και με τον κ. Μητσοτάκη, τον κ. Σαμαρά και είχαμε συμφωνία σε πολλά πράγματα, με τη διαφορά ότι ο κ. Σαμαράς μετά, έδωσε γη και ύδωρ για να γίνει κυβέρνηση, ενώ ο κ. Τσίπρας δεν το έκανε αυτό.»
«Οι κλειστές τράπεζες δεν είναι δική μου ευθύνη, ήταν ευθύνη του Eurogroup της 25ης και 27ης Ιουνίου. Είχα εξηγήσει στον κ. Τσίπρα, από τον Απρίλιο του 2012, βλέποντας το προεκλογικό του πρόγραμμα, ότι πρέπει να αποφασίσει, αν γίνει πρωθυπουργός, τι θα πει στον Ντράγκι, αν του πει να προσυπογράψει, αυτά που υπέγραψαν οι προηγούμενοι, αλλιώς θα του κλείσει τις τράπεζες».




Το σχέδιο των «παράλληλων πληρωμών» και οι απλήρωτοι

Ζούμε στη χώρα τους ενός εκατομμυρίου απλήρωτων εργαζομένων. Ζούμε στη χώρα που ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι «δεν είναι βλαπτικό» – για τον εργαζόμενο – να μην πληρώνει ο εργοδότης τα δεδουλευμένα. Και όμως. Σε αυτή τη χώρα είναι που ο κ. Βαρουφάκης, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και λοιπές μνημονιακές δυνάμεις τσακώνονται μεταξύ τους για το πώς τάχα μου θα μας …πλήρωναν ή δεν θα μας πλήρωναν με αφορμή τα περί «παράλληλων συστημάτων πληρωμών».
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, βρήκε «δουλειά». Εδώ και μερικές μέρες περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι. Προβαίνει σε «αποκαλύψεις» για το περιβόητο σχέδιο των «παράλληλων πληρωμών».
Τελευταία του εμφάνιση στο ΣΚΑΪ, όπου έδωσε «ονοματεπώνυμα» και «απόκρυφες» πληροφορίες. «Είχα κάνει μια σειρά από ομιλίες για το σχέδιο του παράλληλου συστήματος. Όταν παρουσίασα την ιδέα μου, οι αντιδράσεις ήταν θετικές γιατί ήταν ένα καλό σχέδιο που θα έπρεπε να έχουν υλοποιήσει πολλές χώρες. Παρουσίασα την κεντρική ιδέα στο γραφείο του Τσίπρα (στην Κουμουνδούρου), και ήταν παρόντες ο Τσακαλώτος, ο Δραγασάκης και ο Σταθάκης τον Ιούνιο του 2013. Η αντίδραση ήταν πολύ θετική, όπως είναι πάντα θετική, γιατί είναι πολύ καλή ιδέα. Ένα βράδυ του Νοεμβρίου του 2014 παρουσίασα επίσημα στο σπίτι του Αλέξη Τσιπρα, παρουσία Γιάννη Δραγασάκη, και Νίκου Παππά το σχέδιο. Τους έκανα μια πλήρη περιγραφή, τις τεχνικές προδιαγραφές αυτού του συστήματος. Εκείνο το βράδυ μου πρότειναν να αναλάβω το υπουργείο Οικονομικών. Εντυπωσιάστηκαν σε τέτοιο βαθμό που να μού το ζητήσουν και εγγράφως (…) τους έστειλα δεκασέλιδο έγγραφο με τις τεχνικές προδιαγραφές του συστήματος».
Σύμφωνα λοιπόν με τον Γ. Βαρουφάκη, υπήρχε έτοιμο σχέδιο για την εφαρμογή παράλληλων πληρωμών. Θα μοίραζε «κουπόνια» στους δημοσίους υπαλλήλους, ως μέρος του μισθού τους για να πληρώνουν φορολογικές υποχρεώσεις, ενώ θα ήταν συνδεδεμένο με την υλοποίηση του προγράμματος της ανθρωπιστικής κρίσης.
Ο Τσίπρας «εντυπωσιάστηκε». Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές. Ο ίδιος έγινε υπουργός, προφανώς για το εφαρμόσει. Αλλά το σχέδιο έμεινε στα «συρτάρια». Ακόμα και όταν ο Ντράγκι, σταμάτησε την χρηματοδότηση και ο Γιάνης έκλεισε τις τράπεζες. Γιατί; Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, γιατί: «Όταν η τρόικα μας »έστησε» στον τοίχο, τους είπα ότι πρέπει να τρέξουμε το παράλληλο σύστημα. Υπήρξε μόνο ένας που με στήριξε! Προφανώς δεν μειοψήφησε ο πρωθυπουργός. Έθεσε βέτο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, με όλους σχεδόν τους υπουργούς να τάσσονται κατά του σχεδίου».
Αυτό ήταν λοιπόν. Οι Τσίπρας και Δραγασάκης, που το 2014 είχαν «ενθουσιαστεί» με τον σχέδιο Βαρουφάκη, το 2015 τον «άδειασαν». Οι περιγραφές με πρόσωπα και λίγο από «ίντριγκα» ομολογουμένως μπορεί να κερδίσουν το κοινό, αλλά δυστυχώς για το Βαρουφάκη, δεν μπορούν να «σβήσουν» τα πραγματικά γεγονότα.
«Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο»…
«Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο», όπως λέει και ο λαός μας. Δεν αμφισβητούμε την ύπαρξη σχεδίου «παράλληλου συστήματος πληρωμών». Όμως είναι «παραμύθι» ότι η τυχόν εφαρμογή του, θα οδηγούσε σε ρήξη με τους δανειστές. Γιατί ακόμα και αν εφαρμοζόταν θα αποτελούσε ένα πλήγμα κατά των λαϊκών συμφερόντων, αφού θα ήταν κίνηση «αντιπερισπασμού» σε μια δρομολογημένη πορεία.
Όπως «παραμύθι» είναι και η σημερινή στάση της ΝΔ και των υπόλοιπων μνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης που ζητούν εξεταστική επιτροπή κάνοντας λόγο για σχέδιο καταστροφής της χώρας.
Πίσω από τους «αλαλαγμούς» προσπαθούν να κρύψουν, ότι η μόνη καταστροφή ήταν αυτή που συνυπέγραψαν όλοι μαζί στις 14 Αυγούστου 2015, όταν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι υπερψήφιζαν τη λαίλαπα του 3ου μνημονίου.
Η πρώτη φορά «Αριστερά», όπως και ο Βαρουφάκης, ποτέ δεν διανοήθηκαν να εφαρμόσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα οδηγούσε σε ρήξη. Το «πάση θυσία στο ευρώ» και στη ΕΕ και άρα στην πολιτική των μνημονίων, αποτελούσε «ευαγγέλιο» για τον ΣΥΡΙΖΑ. «Ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται». Αυτό δήλωνε ο αριστερός Τσίπρας ήδη από τον Μάιο του 2014, σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1.
Η «περιβόητη» διαπραγμάτευση, του πρώτου εξαμήνου του 2015, αποτέλεσε το προπέτασμα καπνού. Το κατάλληλο εργαλείο για την εξαπάτηση του λαού. Την αναγκαία συνθήκη για να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική των μνημονίων και των ευρωενωσιακών πολιτικών, πουλώντας στο πόπολο το ρόλο του «εκβιαζόμενου» που συνθηκολόγησε…
Ο Βαρουφάκης λοιπόν, δίνοντας νέα «στοιχεία» για τα δήθεν ανατρεπτικά σχέδια του που προσωρινά είχε υιοθετήσει και η ηγεσία  ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να λανσάρει το δικό του αφήγημα. Αυτού του «διωκόμενου υπουργού», που δεν τον άφησαν να εφαρμόσει την πολιτική του. Πιθανά να προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κάθοδο στον εγχώριο «πολιτικό στίβο».
Σε αυτό το πλαίσιο για να γίνει ακόμα πιο πειστικός, δηλώνει: «Ένα μήνα πριν από τις εκλογές (του Ιανουαρίου του 2015) 14 Δεκεμβρίου του 2014, είχα πει ότι αν δεν είμαστε διατεθειμένοι σε περίπτωση ρήξης, να κλείσουμε το τηλέφωνο στον Ντράγκι όταν απειλήσει με κλείσιμο των τραπεζών τότε δεν υπάρχει λόγος να εκλεγούμε, και τότε πρέπει να βρούμε δικό μας σύστημα να παράξουμε τη δική μας ρευστότητα. Δεν θέλουμε τη ρήξη, αλλά και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε».
Πουλάει λοιπόν εκ’ νέου ότι δεν φοβάται τη ρήξη αλλά σπεύδει να ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους, ότι: «Σε καμία περίπτωση δεν προετοίμαζα έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και είχα μόνιμη στάση ότι μια έξοδος θα ήταν καταστροφικό σενάριο. Έλεγα να μη φοβηθούμε τόσο το Grexit έτσι ώστε να δεχτούμε παράλογα πράγματα»…
Τα έργα και η ημέρες του υπουργού Βαρουφάκη
Με απλά ελληνικά να αποδεχτούμε τα μνημόνια, την ΕΕ και τη «δικτατορία» του ευρώ, αλλά με …σκληρή διαπραγμάτευση. Αυτή την τακτική ακολούθησε και ως υπουργός Οικονομικών, τότε που στα λόγια «συγκρούονταν» με τους δανειστές, αλλά στα χαρτιά υπέγραφε τις εντολές τους, οδηγώντας τη χώρα το τρίτο μνημόνιο.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης, μιλώντας στη Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δηλώνει: «Η δική μας πρόταση είναι η εξής: Ού­τε θα σκίσουμε το ισχύον πρόγραμμα, ού­τε εσείς θα απαιτήσετε την τυφλή εφαρμο­γή του, λες και δεν έγιναν εκλογές (…) Ως σώφρονες άνθρωποι, δεν έχουμε καμία αντίρρηση στο 70% των μεταρρυθμίσεων που περιέχει το Μνημόνιο». Το 70% των μέτρων που περιέχει το μνημόνιο που πρότειναν τότε οι δανειστές στην κυβέρνηση ήταν «καλό».
Στις 11 Φεβρουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης που δήθεν είχε έτοιμο σχέδιο ρήξης με τους δανειστές, μετά το πρώτο Eurogroup στο οποίο συμμετείχε δήλωνε: «Η Ελλάδα έχει κάνει μια τεράστια προσαρμογή την τελευταία πενταετία (…) Η νέα κυβέρνηση θεωρεί αυτή την προσαρμογή ως σημείο εκκίνησης. Τώρα θέλουμε να πάμε παραπέρα (…) Όσον αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η κυβέρνηση είναι απολύτως μη δογματική. Οι αναφορές των μίντια ότι η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά ακυρώθηκε δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την αλήθεια».
Στις 20 Φερβουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, βάζουν την υπογραφή τους για τη συνέχιση του μνημονίου. Με την επαίσχυντη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφε με κάθε κόστος την παραμονή της Ελλάδα στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Σε λιγότερο από ένα μήνα στην εξουσία αποδεχόταν τα μνημόνια, αλλά ο Βαρουφάκης συνέχιζε να πουλά «παραμύθια» περί ανατροπών. Με την υπογραφή της στην συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση Τσίπρα είχε ανανεώσει τη Δανειακή Σύμβαση παρότι δεν πήρε χρήματα καθώς και το αγγλικό της δίκαιο μαζί με τις 41 αναφορές της στα Μνημόνια.
Όπως όριζε το κείμενο της συμφωνίας της 20ης Φερβουαρίου:
  • «Οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν τη σθεναρή δέσμευσή τους σε μια ευρύτερη και βαθύτερη διαδικασία εφαρμογής διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», δηλαδή την επιβολή νέων μέτρων.
  • «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως», δηλαδή αποδέχονταν το σύνολο του δημόσιου χρέους και να πληρώσουν όλες τις δόσεις των δανείων προς τους πιστωτές. Ο Γ. Βαρουφάκης, εκταμίευσε κανονικά όλες τις δόσεις προς τα δάνεια, μέχρι τον Ιούνιο του 2015, αδειάζοντας τα κρατικά ταμεία και βάζοντας ταυτόχρονα χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Βέβαια σήμερα, ο ίδιος ισχυρίζεται η εφαρμογή του σχεδίου παράλληλων πληρωμών προϋπέθετε την απομόνωση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος με αλλαγή του νομικού πλαισίου της ΤτΕ και κούρεμα ομολόγων ύψους 27 δισεκ. ευρώ. Την κρίσιμη στιγμή όμως ούτε ομόλογα κούρεψε, ούτε τις δόσεις των δανειστών άφησε απλήρωτες για να ενίσχυση τη θέση του.
  • «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012», δηλαδή να εφαρμόσουν νέες πολιτικές λιτότητες, όπως και τελικά έπραξαν προκειμένου να διασφαλιστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα.
  • «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους», αποδέχονταν πλήρως όλα τα μνημονιακά μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων που είχαν υποσχεθεί ότι θα καταργούσαν με ένα νόμο.
  • «Βάσει του αιτήματος, των δεσμεύσεων των ελληνικών αρχών, των γνωμοδοτήσεων των θεσμών και τη σημερινή συμφωνία, θα ξεκινήσουμε τις εθνικές διαδικασίες με σκοπό να καταλήξουμε σε μια οριστική απόφαση για την παράταση της τρέχουσας Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του ΕΤΧΣ για έως και τέσσερις μήνες από το διοικητικό συμβούλιο του ΕΤΧΣ». Προχώρησε σε ανανέωση της δανειακής σύμβασης αλλά και των μέτρων που έπρεπε να επιβάλει με την ψήφιση τρίτου μνημονίου.
  • «Τα κεφάλαια που μέχρι σήμερα ήταν διαθέσιμα στο πλαίσιο του HFSF θα τεθούν στην ευθύνη του EFSF, χω­ρίς κανείς τρίτος να έχει οποιοδήποτε δικαίω­μα πάνω τους καθ’ όλη τη διάρκεια του παρα­τεινόμενου προγράμματος (…) Τα κεφάλαια αυ­τά θα εκταμιευθούν μόνο μετά από αίτημα της ΕΚΤ και του SSM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Εποπτείας των Τραπεζών)». Η κυβέρνηση αποδεχόταν να επιστρέψει τα 11 δισ. του ταμείου ανακεφαλαίωσης των τραπεζών που είχε στην κατοχή της και υποτίθεται θα τα χρησιμοποιούσε για την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.
 Στις 23 Φεβρουαρίου 2015, ο κ.Βαρουφάκης στην επιστολή που έστειλε στο «Eurogroup», ανέφερε:
«Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…
Παράλληλα, φρόντιζε να ξεκαθαρίσει ότι:
 «Οι ελληνικές αρχές θα δεσμευτούν ότι δεν θα καταργήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί» όπως και εκείνες τις ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες «ο διαγωνισμός έχει προκηρυχτεί» καθώς και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση «μέσω ιδιαίτερα στοχευμένων μη χρηματικών μέσων (π.χ. κουπόνια τροφίμων)» και με «πρόγραμμα κουπονιών σίτισης»…
Αυτά έπραττε ο κ. Βαρουφάκης παρέα με τον κ. Τσίπρα. Σήμερα, ωστόσο ισχυρίζεται ότι «μειοψήφησε» όταν πρότεινε να εφαρμοστεί το σύστημα των «παράλληλων πληρωμών» που θα οδηγούσε σε δήθεν σύγκρουση με τους δανειστές.
Τα έργα και οι ημέρες του, παρά τις σημερινές φιλότιμες προσπάθειες του, είναι αποκαλυπτικά. Τα μόνα «κουπόνια» που  ξέμειναν σε τούτο τον τόπο από τα σχέδια του Βαρουφάκη, είναι αυτά που δίνονται στα πλέον φτωχοποιημένα τμήματα του πληθυσμού της χώρας, για να «φυτοζωούν» μέσα στα μνημόνια των πολιτικών θιασωτών της ευρω-ενωσιακής εξαθλίωσης…